Πρόσφατα δημοσιεύματα από τον Οικολογικό Τύπο

< αρχική σελίδα

Περιοδικό ΚΟΡΦΕΣ τεύχος 149, Μάιος - Ιούνιος 2001
Συνέντευξη : Σωτήρης Σκεύης

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΒΕΛΕΚΑΣ
(συνέντευξη)

Κύριε Τσιβελέκα, ας αρχίσουμε με μια πολύ κοινότυπη ερώτηση: Γιατί κάνετε ορειβασία;
- Μικρός σκαρφάλωνα να δω τι κρύβεται πάνω στο ντουλάπι, νωρίς σκαρφάλωνα στα δέντρα να βρω φωλιές πουλιών. Πιο μετά με οδήγησε στο βουνό μια έντονη περιέργεια να δω τι υπάρχει πίσω από το βουνό, την άλλη πλευρά του. Πιο ύστερα, η ανάγκη για αυτοεπιβεβαίωση και αναγνώριση από τους φίλους και τις εκάστοτε σχέσεις μου. Αργότερα, από διάθεση περιπέτειας για το ταξίδι, να γνωρίσω την ενδοχώρα. Μετά για τον μεγάλο έρωτα, για τη φιλία και τη συντροφικότητα. Συχνά όλες αυτές οι λογικεύσεις μου φαίνεται πως δεν αρκούν. Και νομίζω πως τίποτα απ' αυτά να μην υπήρχε, θα υπήρχαν άλλοι λόγοι, πιο σκοτεινοί και ανεξιχνίαστοι.

Μιλήστε μας για την καταγωγή σας;
- Δίχως αυτό το σημείο εκκίνησης, αυτό το ρίζωμα στον τόπο που γεννήθηκα, χωρίς αυτό το κομμάτι μνήμης, χωρίς αυτά τα βράχια, αυτούς τους δεσμούς, δεν θα υπήρχε τίποτα νομίζω που να με σπρώξει προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Το μικρό, πλην πανέμορφο χωριουδάκι, η αγαπημένη Ανατολή, στα σπλάχνα των Βαρδουσίων, ήταν το μέρος που γεννήθηκα. Το βουνό που αντίκριζα κάθε που άνοιγα τα μάτια μου, μου ενίσχυσε την τάση μου για φυγή, για περιπέτεια. Ένα άλλο στοιχείο, ήταν η εσωτερική μετανάστευση. Μετά τον Εμφύλιο, το χωριό μου έγινε στόχος, σαν κέντρο επιχειρήσεων. Ο ξεριζωμός από την οικιακή ασφάλεια ήταν για μένα μια άσκηση, μια πειθαρχία και πάντα ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Πότε αρχίσατε την ορειβασία;
- Μα πάντα έκανα ορειβασία, γεννήθηκα σε βουνό. Εγώ είμαι κατεξοχήν ζώο του βουνού και άνθρωπος των μειονοτήτων. Υπό την έννοια ότι μικρός έζησα στα βουνά και από πολύ νωρίς δέχτηκα την εχθρότητα των ανθρώπων της πεδιάδας και, τέλος πάντων, όσων δεν κατανοούσαν τις " παράδοξες" ιδέες και τη γλώσσα του βουνού. Έκτοτε, σχεδόν αποσύρθηκα στα βουνά αναζητώντας την ουτοπία, το όνειρο.

Το θεωρείτε τόσο σημαντικό να κάνετε ορειβασία;
- Το να σκαρφαλώνεις στο βουνό και να κάνεις έρωτα είναι τα βασικότερα, ίσως και τα σημαντικότερα πράγματα της ζωής. Τα υπόλοιπα έπονται ή δεν έχουν και μεγάλη σημασία.
Ασχολείστε αποκλειστικά με την ορειβασία; Δίνετε αυτή την αίσθηση.
- Με την ορειβασία έτυχα κάποιας δημοσιότητας. Και αυτό συγκυριακά. Τελευταία η ορειβασία πέρασε στο προσκήνιο και πολλοί πιστεύουν ότι είμαι πρωτίστως και αποκλειστικά ορειβάτης. Απλώς αρνούμαι να χαλαρώνω στο κρεβάτι μου. Ωστόσο ζωγραφίζω πέτρες με τις κόρες μου, διαβάζω ακόμη Λωτρεαμόν, βλέπω εφιάλτες, ενίοτε ερωτεύομαι.

Αλήθεια, η ορειβασία είναι για όλους ή για μια ελίτ;
- Δυστυχώς η ορειβασία έχει να κάνει με την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και είναι θέμα παιδείας και ευαισθησιών. Για έναν άνθρωπο που παλεύει για επιβίωση, ίσως η ορειβασία δεν λέει τίποτα. Για έναν όμως που θέλει να επενδύσει στον ελεύθερο χρόνο του, λέει πολλά. Είναι ίσως η δημιουργικότερη και αποδοτικότερη επένδυση. Είναι το ζητούμενο προς την κατεύθυνση της ποιοτικής επιλογής. Είναι το ευ ζην.

Πότε ένας ορειβάτης θεωρείται πετυχημένος;
- Το κριτήριο της επιτυχίας είναι προσωπικό για κάθε άνθρωπο. Η επιτυχία έχει να κάνει με το τι εσύ θέτεις σαν στόχο. Τι προσπαθείς να διατηρήσεις και τι να ξεπεράσεις. Τι όρια θέτεις. Σε οποιονδήποτε τομέα, η επιτυχία βρίσκεται πάντα σε συνάρτηση με τις αρχικές προθέσεις

Για να φράσεις σε μια μεγάλη κορυφή πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου;
- Όμως δημόσιος υπάλληλος για παράδειγμα χωρίς να έχω τίποτα με το είδος αυτό των ανθρώπων, δεν έχει τίποτα να διακινδυνεύσει, να χάσει, να ρισκάρει. Απ' αυτή την άποψη δεν θα φτάσει ποτέ στο όριό του, δεν θα κάνει ποτέ την υπέρβασή του. Ο άνθρωπος όμως που προορίζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του, εάν αυτό απαιτηθεί, μπορεί να του στοιχίσει την ίδια του την ύπαρξη, να καταστραφεί. Αυτό το ρίσκο το αναλαμβάνει και αυτό ακριβώς τον διαφοροποιεί από τον δημόσιο υπάλληλο.


Πώς αισθάνεστε που είστε ο "ψηλότερος" Έλληνας;
- Νομίζω ότι είναι καθαρά συγκυριακό, συνέπεσε απλά με μια ιστορική περίοδο που η ελληνική ορειβασία, έπρεπε να κάνει κάποια βήματα και μιλάμε πάντα για τα ελληνικά δεδομένα, που με αρκετή καθυστέρηση στοχεύσαμε σε υψηλούς στόχους. Έτυχε εγώ να είμαι πιο κοντά σ' αυτή τη χρονική περίοδο. Ήμουν σε καλή φυσική κατάσταση και σε θέση μάχης. Το πάθος προϋπήρχε και όλα εξελίχθηκαν φυσιολογικά. Ας μην ξεχνάμε ότι είμαι κατεξοχήν ζώα του βουνού.

Έχετε τη φήμη εγωιστή. Αληθεύει;
- Όσοι θέλουν να μην παγιδεύονται σε εύκολες παρεξηγήσεις ας κουραστούν να ρίξουν μια εξεταστική και σε βάθος ματιά στο ορειβατικό μου έργο, το οποίο ελπίζω να έχει κάποιου είδους συνέχεια και συνέπεια. Όλα τα άλλα τα θεωρώ "παραπλανητική μυθολογία".

Η κορυφή είναι ο σκοπός του ορειβάτη και είναι τόσο σημαντικό να πατήσει "εκεί";
- Ποτέ δεν μπόρεσα να διακρίνω ποιο είναι το πιο σημαντικό: η κορυφή ή η διαδικασία της ανάβασης. Πάντοτε αναρωτιέμαι. Με το πέρασμα του χρόνου ο μεγάλος αντίπαλος είναι η διαδικασία, η πορεία προς την κορυφή, αυτή είναι που αγγίζει την ουσία. Αξία έχει το να είσαι παρών, όρθιος, να ανεβαίνεις, να προσπαθείς. Πιστέψτε με, η κορυφή δεν είναι το ζητούμενο για μένα. Απλώς μερικές φορές με διευκολύνει να βλέπω μακριά.

Ο ορειβάτης φοβάται κάνοντας ορειβασία;
- Ο φόβος είναι σημαντικό στοιχείο στην ορειβατική ζωή. Ίσως το σπουδαιότερο συναίσθημα. Είναι αυτό που αναδεικνύει το μεγαλείο μας ορειβασίας. Ο φόβος είναι μοναδικός μηχανισμός προστασίας του ορειβάτη. Μεταξύ μας, μόνο οι ηλίθιοι δεν φοβούνται. Αυτό που εμένα με φοβίζει, είναι το λάθος που είναι καθοριστικό. Στην ορειβασία σου ξεφεύγει κάτι και είναι οριστικό.

Φοβάστε τον θάνατο;
- Έχω φτάσει πολύ κοντά στον θάνατο τόσες φορές και θα 'ταν ακατανόητο να μην θεωρώ τουλάχιστον φυσικό το ενδεχόμενό του. Νομίζω πως ο θάνατος σαν φαινόμενο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα νόημα. Νομίζω ότι προβλήματα τέτοιας φύσης οφείλονται σε προκαταλήψεις θρησκευτικής προέλευσης και μόνο. Παράλληλα, νομίζω πως για τους θρησκευόμενους έχει νόημα επειδή οι ίδιοι δίνουν νόημα. Ο θάνατος είναι κομβικό σημείο μετάβασής τους στην αιωνιότητα. Απ' αυτή την άποψη, δεν θα πρέπει να τους τρομάζει, αλλά μάλλον να τον προκαλούν, εάν έτσι έχουν τα πράγματα. Αλλά τέλος πάντων, κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

Πιστεύετε στον Θεό;
- Θα προτιμούσα να μην μιλήσουμε γι' αυτό το πελώριο θέμα. Άλλωστε για κάτι που δεν αποδεικνύεται ποιος θα μπορούσε να μιλήσει με βεβαιότητα;

Με τη νέα γενιά ορειβατών τι συμβαίνει; Γιατί δεν πραγματοποιεί υψηλούς στόχους;
- Είναι πολύ ταλαντούχοι και πολύ καλύτεροι από την άποψη των τεχνικών γνώσεων. Έχουν περισσότερη πληροφόρηση. Έχω όμως την αίσθηση πως στους παλιότερους λειτουργούσε περισσότερο η φιλία, η αλληλεγγύη, η ένταση, το πάθος, ο έρωτας, στοιχεία που λείπουν ή που τείνουν να εκλείψουν. Τέλος πάντων, η νέα γενιά ορειβατών πιστεύω ότι στη δεκαετία του 90 που πέρασε βρισκόταν στην καλύτερη στιγμή της. Είχε ένα δυναμικό πολλά υποσχόμενο, απλώς δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες ή ίσως δεν έβαλαν στόχους ρεαλιστικούς. Πάντως, ακόμη δεν έδειξαν όλες τις δυνατότητές τους. Φυσικά είναι νέοι και η ζωή είναι μπροστά.

Τα δύο τελευταία ατυχήματα στα Ιμαλάια, Παπανδρέου και Τσουπρά, προκάλεσαν κάποιες αντιπαραθέσεις. Εσείς τι θέση πήρατε;
- Πάντα δηλώνω ανοιχτά και χωρίς προκαταλήψεις την άποψή μου. Ήταν η πρώτη φορά που οι νεκροί ορειβάτες Παπανδρέου και Τσούπρας επιχειρούσαν ανάβαση σε κορυφή πάνω από τα 8.000 μέτρα. Κατά συνέπεια ο χαρακτηρισμός έμπειρος όσον αφορά το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι τουλάχιστον αδόκιμος. Ήταν πράγματι ελπιδοφόροι, ικανότατοι και έμπειροι ορειβάτες σε αυτό που είχαν στο ενεργητικό τους. Συγκεκριμένα ο Μπάμπης Τσουπράς ήταν από τους ικανότερους Έλληνες αναρριχητές. Είχε πραγματοποιήσει δύσκολες και για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοποριακές αναρριχήσεις στις Άλπεις. Δεν του δόθηκε όμως η ευκαιρία να πραγματοποιήσει αναβάσεις "οχτάρες" στα Ιμαλάια. Μια κορυφή 8.000 μέτρων είναι ένα άλλο μέγεθος, είναι ένα πρόβλημα σύνθετο και απαιτείται πειθαρχία και τεράστια προσοχή σε κάθε επιλογή. Η απόφασή του να τολμήσει μόνος του να ανέβει στην κορυφή ήταν παρακινδυνευμένη, με υψηλό ρίσκο. Εκτός φυσικά που ξεκίνησε πολύ αργά για την κορυφή -7το πρωί- χωρίς τα απαραίτητα υλικά για αναγκαστική διανυκτέρευση, χωρίς φακό, ασύρματο για επαφή, χωρίς καν ομάδα υποστήριξης.. Και εδώ καμιά φορά η μοίρα είναι σκληρή. Του βγήκε ο καιρός αρνητικά και χάσαμε έναν από τους πιο ελπιδοφόρους ορειβάτες της νέας γενιάς.

Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί πολλά θανατηφόρα δυστυχήματα στην Ελλάδα στον χώρο του βουνού. Που οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;
- Πράγματι, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια "έκρηξη" μαζικότητας στον χώρο της ορειβασίας. Ίσως δεν είμαστε αρκετά έτοιμοι ή και ώριμοι για να ελέγξουμε τη νέα αυτή πραγματικότητα. Σύλλογοι και Ομοσπονδία παρουσιάζουν εγγενείς αδυναμίες και η υποδομή δεν είναι η πλέον κατάλληλη για να ανταποκριθούμε στις νέες συνθήκες. Απ' αυτή την άποψη ίσως και στο μέλλον, εάν έγκαιρα δεν αναδιαρθρωθούμε, δεν "εκσυγχρονιστούμε", πολύ φοβάμαι ότι θα γίνουμε μάρτυρες παρόμοιων αρνητικών καταστάσεων.

Σας έχει απασχολήσει το θέμα αυτό ως ορειβατικό σωματείο;
- Βεβαίως. Να σας αναφέρω κάτι χαρακτηριστικό. Στη Γενική Συνέλευση της Ομοσπονδίας έκανα μια πρόταση για μια συνάντηση με αποκλειστικό θέμα "Ατυχήματα στο βουνό και αίτια". Δυστυχώς στη χώρα μας δεν ερευνούμε σε βάθος τα αίτια που οδήγησαν σε ατυχήματα. Και όχι βεβαίως με σκοπό να αποδοθούν ευθύνες όπου και εάν υπάρχουν -αυτό κατά τη γνώμη μου είναι χωρίς νόημα-, αλλά για να αξιοποιήσουμε τις όποιες διαπιστώσεις, να εξαγάγουμε συμπεράσματα χρήσιμα για τις νέες μιας εξορμήσεις. Να δούμε, τέλος πάντων, τι δεν κάναμε σωστά και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Σχεδόν πάντα λειτουργούμε φορτισμένοι από το γεγονός και όταν πάρουμε χρονικές αποστάσεις ξεχνάμε.

Μιλήστε μας για το Μακ Κίνλει. Η ανάβαση αυτή έχει, κατά τη γνώμη σας , στοιχεία που θα πρέπει να φωτιστούν;
- Είναι μια ιστορία που ανακυκλώνεται επί 20 χρόνια, από το 1982 που εγώ και ο Παρασκευαϊδης ανεβήκαμε στο Μακ Κίνλει. Έχουμε επανειλημμένα από τότε απαντήσει. Η απόφαση που πάρθηκε ερήμην μας και κατά το "δοκούν", με 5 ψήφους υπέρ, 3 λευκούς και 4 απουσίες, τα λέει όλα. Εν πάση περιπτώσει, επί της ουσίας εγώ προσωπικά, από τότε, έχω ανεβεί πάνω από τα 6.000 μέτρα 47 φορές. Μάλιστα, βουνά των 6.000 μέτρων τα ανέβηκα και τα κατέβηκα τρέχοντας, παρουσία βεβαίως μαρτύρων, ξένων και Ελλήνων. ( Βλέπε Κιλιμάντζαρο, 22 συνεχείς ώρες ανάβαση -κατάβαση, παρουσία 12 Ελλήνων ορειβατών, που ήταν σε όλα τα καταφύγια και στην κορυφή και που στήριζαν την ανάβασή μου). Ωστόσο, απ' όλες τις κορφές που έκτοτε ανέβηκα, φρόντισα τουλάχιστον να φέρω στοιχεία ατράνταχτα, που να μην αφήνουν περιθώρια σ' αυτούς που αρέσκονται σε σενάρια. Αλλά ας μην γελιόμαστε. Αυτό που πραγματικά ενόχλησε και ενοχλεί κάποιους ήταν η συνέχεια. Τους ενοχλεί ότι έχω στο ενεργητικό μου και είμαι ο μοναδικός Έλληνας ορειβάτης με 2 πετυχημένες "οχτάρες". Και επιπρόσθετα οι υπόλοιποι Έλληνες "οχταράδες" είναι παιδιά δικά μου. Εγώ τους έβγαλα στο βουνό και με αποστολές που διοργάνωσα εγώ έγιναν "οχταράδες". Κλείνοντας, οι απαντήσεις δίνονται στα βουνά και μόνο.

Πώς απαντάτε στα κακόβουλα δημοσιεύματα;
- Τελευταία τα προσπερνώ, δεν μου αξίζουν, υπάρχουν πιο ουσιαστικά πράγματα. Όταν μπεις στο κυνήγι των απαντήσεων, είναι αδιέξοδο, δεν οδηγεί πουθενά, γιατί δεν υπάρχουν απ' την άλλη μεριά ειλικρινείς προθέσεις. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τα βουνά είναι "εκεί" και περιμένουν.

Έχετε ακούσει πολλά που σας ενοχλούν;
- Λιγότερα καλά, κάποιες κακίες και απωθημένα πολλών ή ανεκπλήρωτους πόθους και κάποια αδιάφορα. Όταν είσαι άνθρωπος της δράσης και έχεις γύρω σου ανθρώπους που ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο, όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Όταν έρχονται κάποιες επιτυχίες, καλείσαι να πληρώσεις και κάποιο τίμημα. Ωστόσο η κακεντρέχεια, ή ακόμη και η κολακεία -πιο αισχρό, είναι άλλωστε ίδιον των ανθρώπων. Η ορειβασία από τη φύση της δημιουργεί αναλλοίωτους δεσμούς, πραγματικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς. Οπότε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι έχω κάνει κάτι στον χώρο αυτό.

Παρ' όλα αυτά εσείς συνεχίζετε.
- Παρ' όλα αυτά βρίσκομαι ακόμη εδώ.. Είμαι ακόμη στον χώρο, έτσι για πείσμα μερικών που προφήτευαν από πολύ νωρίς την έξοδο, παντρεύτηκαν και οι γυναίκες τους μάθανε άλλα "εναλλακτικά σενάρια". Τους λογικεύσανε, έκαναν παιδιά - αυτός είναι πράγματι σοβαρός λόγος για αποχώρηση-, βαρέθηκαν με το σακίδιο στην πλάτη, τέλος πάντων βολεύτηκαν στις "κοινωνίες της αγοράς".

Γιατί δεν αναφέρατε στο δημοσίευμά σας, ακόμη και στο θέατρο όπου έγινε η παρουσίαση του Σίσα-Πάγκμα, τον Κοτρονάρο;
Μα το θέμα νομίζω πως ήταν η παρουσία της τωρινής προσπάθειας. Το τι έλαβε χώρα στη συγκεκριμένη ανάβαση. Και όχι του 1995. Την ανάβαση του 95 την εξαντλήσαμε πολλαπλά. Τον Κοτρονάρο τον τίμησα ως Αθηναϊκός. Έκανα προσωπικά παρουσιάσεις στο Πνευματικό Κέντρο της Αθήνας, σε αμφιθέατρα, σε συλλόγους, στον σύλλογό σας, έγραψα άρθρα. Τον Κοτρονάρο, δοθείσης της ευκαιρίας με την ερώτησή σας, εγώ τον ανέδειξα σαν ορειβάτη. Τον πήρα απ' τον στίβο, διέκρινα αμέσως τις αθλητικές αρετές του και παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις των άλλων μελών της αποστολής του 95, τον επέβαλα. Είχαν βάσιμες αντιρρήσεις οι υπόλοιποι, ο Κοτρονάρος δεν έχει ανεβεί ούτε στα Βαρδούσια. Παρ' όλ' αυτά, δεν με διέψευσε. Αυτή είναι όλη η αλήθεια. Έκτοτε έκανε τις επιλογές του και ανεξαρτητοποιήθηκε απ' τις αποστολές του Αθηναϊκού. Κλείνοντας, ακόμα περιμένω μια αντίδραση που την επιβάλλουν στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας, έστω ένα τηλεφώνημα, να μου πει ένα αντρίκειο και ξεκάθαρο "Κώστα, συγχαρητήρια για την ανάβασή σου στο Σίσα".

Ενώ τιμηθήκατε από την Ομοσπονδία για την ανάβαση στο Σίσα-Πάγκμα, δεν σας ψήφισαν για το Δ.Σ. Νομίζετε ότι ήταν εσκεμμένο και ότι υπήρχε κατευθυντήρια γραμμή;
- Σχήμα οξύμωρο, αλήθεια. Δεν επιθυμώ ωστόσο να σχολιάσω το θέμα.

Τα σχέδιά σας για το μέλλον;
- Προτιμώ να μην κάνω σχέδια για το μέλλον. Αν κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια, νιώθεις να βάζεις υποθήκη το σώμα σου. Δεν συμβιβάζεται με την ιδιοσυγκρασία μου. Ωστόσο ασκούμαι καθημερινά, είμαι πάντα προετοιμασμένος για τις κορυφές και για οποιαδήποτε πρόκληση.

Μιλήστε μας για τον άμεσο και επόμενο στόχο σας.
- Στους στόχους του Αθηναϊκού Συλλόγου είναι η ανάβαση στο Broad Peak Του Καρακορούμ, 8.047 μ. Επανερχόμαστε σ' αυτόν το στόχο και ήδη βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο προετοιμασίας για την πρόκληση αυτή έχοντας πλήρη επίγνωση των δυσκολιών. Έχουμε προετοιμαστεί προσεκτικά, και φυσικά έχω στο πλευρό μου καλούς συντρόφους και συνεργάτες. Έχω στο ενεργητικό μου δύο προσπάθειες ανάβασης στο Broad Peak, το 97 και το 99, που δεν ολοκληρώθηκαν, και τώρα επανέρχομαι με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Κύριε Τσιβελέκα, θα συνεχίσετε για πολύ την ορειβασία με ψηλούς στόχους;
- Μα είμαι μόνο 52 ετών και δεν βλέπω τον λόγο να σταματήσω. Όταν νιώθεις ακόμη ικανός να φτάσεις ένα στόχο, πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολο να σταματήσεις. Άλλωστε μου το ζητούν επιμόνως οι κόρες μου και δεν μπορώ να αρνηθώ.

Υπάρχει προοπτική για το Έβερεστ;
- Το Έβερεστ συνιστά τη μεγαλύτερη πρόκληση, τουλάχιστον από άποψη ύψους. Το γεγονός ότι ακόμα δεν έχει πατήσει Έλληνας ορειβάτης από οργανωμένη ελληνική αποστολή στην ψηλότερη κορυφή, αυτό τα λέει όλα. Έχοντας στο ενεργητικό μου μια εμπειρία το 93 από τη βόρεια κόψη και ξανά το 96, που έφτασα πολύ κοντά στον στόχο μου, εγώ προσωπικά επιθυμώ βαθιά κάποια στιγμή να επανέλθω. Έχοντας φυσικά επίγνωση του σύνθετου προβλήματος και των δυσκολιών εν γένει.

Ας αλλάξουμε σελίδα. Έχω διαβάσει την ποιητική σας συλλογή " Αθώος βασανιστής". Τι θα θέλατε να αποδώσετε ποιητικά;
- Δύσκολη ερώτηση. Να αποδώσω ποιητικά τον ήχο της σιωπής.

Έτσι για να κλείσουμε τη συζήτησή μας αυτή, πάνω στο βουνό που χρόνια τριγυρίζετε τι αγαπήσατε;
- Τελικά ας πούμε ότι αγάπησα τ' αδέσποτα σκυλιά και τα λουλούδια.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΒΕΛΕΚΑΣ
Ο Κώστας Τσιβελέκας είναι 52 ετών, έγγαμος, πατέρας δύο παιδιών, της Νεφέλης και της Άλκηστης. Γεννήθηκε στην Ανατολή Φθιώτιδας, στη σκιά των Βαρδουσίων. Από το 1967 ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως εκτελωνιστής.
Πολύ νωρίς ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό, συγκεκριμένα με τον στίβο, παίρνοντας μέρος σε ανώμαλους δρόμους μεγάλων αποστάσεων (μαραθωνίους κ.λπ.). Το 1971 αρχίζει συστηματικές αναβάσεις στα κυριότερα βουνά της πατρίδας μας.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου (ΑΟΣ), υπεύθυνος κάποιων σχολών ορειβασίας (τιμής ένεκεν) της ΕΟΟΑ. Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ). Επίσης, μέλος της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά και γενικός γραμματέας της Ριζοσπαστικής Οικολογικής Κίνησης (ΠΟΚ). Έχει πραγματοποιήσει επιτυχείς αναβάσεις σε διεθνή ορεινά συγκροτήματα:
1978 Πυρηναία (3.404 μ.)
1979 Μον Μπλαν (4807 μ.)
1980 Κιλιμάντζαρο (5.895 μ.)
1981 Καύκασος (5. 640 μ.)
1982 Μακ Κίνλει της Αλάσκας (6.200 μ. ) (1η ελληνική αποστολή)
1983 Κομμουνισμός (7.500 μ.) Παμίρ της Ασιατικής Ρωσίας. Ήταν η πρώτη ελληνική επιτυχία πάνω από τα 7.000 μέτρα.
1984 Ποποκατεπέλτ του Μεξικού (5.452 μ.), ενεργό ηφαίστειο -σόλο ανάβαση (1η ελληνική αποστολή).
1985 Κιλιμάντζαρο, παγκόσμιο ρεκόρ γρήγορης ανάβασης - κατάβασης σε 22 συνεχόμενες ώρες και 178 χιλιόμετρα ανάπτυγμα (ρεκόρ Γκίνες).
1985 Φούτζι-Γιάμα της Ιαπωνίας (Ιούνιος).
1986 Ακονκάγκουα (6.985 μ.), υψηλότερη κορυφή των Άνδεων (1η ελληνική αποστολή)
1986 Αραράτ (5.100 μ.). Ανακόπτεται στα 4.100 μ.
1987 Χουασκαράν του Περού (6.800 μ.) (1η ελληνική αποστολή)
1988 Διαδρομές στις Ελβετικές και Γαλλικές Άλπεις.
1989 Μέρα-Πικ (6.654 μ.) των Κεντρικών Ιμαλαΐων του Νεπάλ (1η ελληνική αποστολή)
1990 Λενάνα (4.985 μ.) κορυφή του όρους Κένυα.
1991 Τσο-Όγιου (8.201 μ.) χωρίς οξυγόνο, αποτελεί το σπάσιμο του φράγματος των 8.000 μέτρων από Έλληνες ορειβάτες και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα κατακτημένο ύψος.
1992 Μάτερχορν, αναρρίχηση από τη κόψη Λυών (4.460 μ.)- διαδρομές στις γαλλικές Άλπεις.
1993 (Μπαρότ, Καμπάνα Μαργαρίτα). Μόντε Ρόζα. Αναβάσεις στις Ιταλικές Άλπεις.
1993 Έβερεστ. Προσπάθεια κατάκτησης του τον Σεπτέμβριο, ανακόπτεται στα 7.100 μέτρα από συνεχή κακοκαιρία.
1994 Όχος ντελ Σαλάδο, Ιανουάριος. Ανάβαση στο (6.911 μ.), το ψηλότερο ηφαίστειο στον κόσμο, στην έρημο Αταμάμα της Χιλής (1η ελληνική αποστολή)
1994 Ακονκάγκουα (6.985 μ.) η υψηλότερη των Άνδεων .
1995 Σίσα-Πάγκμα (8.046 μ.). Ηγήθηκε της 1η ελληνικής αποστολής , σ' αυτή που είναι η δεύτερη πετυχημένη "οχτάρα" στην ιστορία της Ελληνικής ορειβασίας. Η προσπάθειά του ανακόπτεται στα 6.800 μ.
1996 Έβερεστ (βόρεια κόψη). Φτάνοντας στα 8.100 μέτρα η προσπάθεια ανακόπτεται πολύ κοντά στον τελικό στόχο από οριακές καιρικές συνθήκες (14 νεκροί από ξένες αποστολές).
1997 Μπόουντ-Πικ (8.047 μ.), η προσπάθεια ανακόπτεται από λοίμωξη της ομάδας στα 7.000 μέτρα. (Είναι η πρώτη ελληνική αποστολή στην οροσειρά του Καρακορούμ).
1998 Ακονκάγκουα (6.985 μ.). Επταμελής αποστολή με καθολική επιτυχία.
1998 Μπαλτόρο Καθεντράλ (6.017 μ.) του Καρακορούμ (1η ελληνική αποστολή)
1998 Χουάνα-Πατοσί (6.088 μ.) 1η ελληνική ανάβαση και Βίλα-Μακελιζιάνι (5.650 μ.) στις Άνδεις της Βολιβίας.
1998-99 Κιλιμάντζαρο. Χριστούγεννα. Ηγείται σε μία από τις μαζικότερες ελληνικές ορειβατικές εξορμήσεις (42 ατόμων και 23 ορειβάτες στην κορυφή).
1999 Μπρόουντ-Πικ Ιούλιος. Η προσπάθεια ανάβασης στο (8.047 μ.) ανακόπτεται στα7.100 μέτρα από συνεχή κακοκαιρία.
2000 Ιλιμάνι Βολιβίας. Με την αλλαγή του αιώνα πραγματοποιείται ανάβαση στο (6.530 μ.) μόλις 50 μέτρα από την κορυφή.
2000 Σίσα-Πάγκμα. Σεπτέμβριος. Ανάβαση στα 8.046 μέτρα ποου είναι η δεύτερη πετυχημένη "οχτάρα" που πραγματοποιεί ο ίδιος.

< αρχική σελίδα

Αναζήτηση κειμένου σε παλαιότερα άρθρα: