< αρχική σελίδα

ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο Ε.Ο.Σ. - ΚΟΥΚΟΙ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ

Π. Κ. Μ.

(το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΤΟ ΒΟΥΝΟ" Αρ.11, (1934), σελ. 325.)

Νέοι, γενναίοι και πάντα χαρωποί
Ορειβάτες αδελφοί
Κι' όπου διαβούμε κι' όπου σταθούμε
καινούργια δίνουμε ζωή
Καινούργιο φως μεσ' τη δική μας τη ψυχή

Ανεβαίνοντας ανηφορικό μονοπάτι στο βουνό πού και πού σταματούμε και για ξανάσασμα και για να δούμε καλλίτερα γύρω. Να δούμε κάτω στο κάμπο από πού ξεκινήσαμε, πόσο περπατήσαμε, πόσο ανεβήκαμε κι' ακόμα αν είμαστε στο σωστό δρόμο ή ξεφύγαμε για άδικες περιπλανήσεις.
Μια ματιά προς τα πίσω στο πρώτο ορειβατικό ξεκίνημα -πάνε τώρα οκτώμιση χρόνια- δεν είνε λοιπόν άχρηστη.

Κυριακή πρωί 9 Μαϊου του 1926. Στη κορυφή της Πεντέλης ξαπλωμένοι καμμιά δεκαριά νέοι ξεκουράζονταν αντικρύζοντας κάτω της γιρλάντες των Αττικών ακτών που ακόμα δεν είχαν φωτιστή. Απαλά κατάλευκα συννεφάκια τις εσκέπαζαν που και που και τώρα έφευγαν κι' άφιναν να λάμψη ολοκάθαρη η γαλάζια ωμορφιά του Αιγαίου. Ποιοι ήταν αυτοί, από πού ήρθαν, δεν ενδιαφέρει αφού και μεταξύ τους μόλις εκείνη τη στιγμή γνωρίσθηκαν. Το τί γύρευαν όλων μαζύ η ψυχές αυτό έχει σημασία: Το βουνό.
Κυριακή πρωί, 16 Μαϊου του 1926. Οι ίδιοι νέοι ενωμένοι τώρα σε μια ομάδα με διακριτικό ένα απλό λινατσένιο κούκο στο κεφάλι πέρνουν κι όλας τη δεύτερη θέση στους ορειβατικούς αγώνας του Οδοιπορικού συνδέσμου απ' τη Κυφισσιά ως τη κορυφή της Πεντέλης. Αυτή η ενθουσιαστική επιτυχία της αδελφικής τους από τότε ένωσης.
Μ' αυτή τη καινούργια δύναμη που έννοιωσαν μέσα τους να τους εμψυχώνη στα πρώτα ανεβάσματα των βουνών ετραβούσαν διαρκώς μαζί τους κι' άλλους νέους που αφίνοντας το μοιρολατρικό μαράζιασμα της πόλης έτρεχαν κάθε Κυριακή στα βουνά διψασμένοι γι' αέρα και για ζωή.
Ήσαν αδέρφια αφού τους ένωνε η ίδια τάση, η ίδια ελεύθερη ζωή κάθε Κυριακή πάνω στα φωτεινά Ελληνικά βουνά και ήσαν "Κούκοι", δηλαδή κατά την έκφραση των πολλών κουτοί, αφού προτιμούσαν το σκαρφάλωμα στα κατσάβραχα από τις ποικίλες και άφθονες διασκεδάσεις της πόλης.
Όλες η κορφές, η χαράδρες κι' η βρυσούλες της Πάρνηθας, κι' η πειό κρυφές, ήσαν τα τακτικά λημέρια τους. Λημέρια όμως που ποτέ δε πρόφταιναν να τους δουν καλά και να τους χαρούν. Γιατί οι Κούκοι πετούσαν διαρκώς και ακατάπαυστα έχοντας καταργήσει και στα προγράμματα και στη πράξη τη λογική και τη κούραση. Μάταια ο πάγος της λογικής των γνωστών τους στη πόλη προσπαθούσε να τσακίση τα ζωντανά φτερά του ενθουσιασμού τους. Γιατί τα φτερά δεν ήσαν του σώματος μόνον αλλά κυρίως της ψυχής, της παντοδύναμης ψυχής του ανθρώπου.
Το βουνό στεκόταν τότε μακρυά κι' από της εκδρομές των Σωματείων και από τα γλέντια των άλλων εκδρομέων και κυνηγών και οι "Κούκοι" έγιναν στόχος ειρωνείας που έπερναν διαρκώς σαν τρελλοί τα βουνά κι' έβαλαν για σκοπό τους την οριεβασία καθαρή και ξάστερη χωρίς αρχαιολογία μέσα, χωρίς ατραξιόν, την ορειβασία ως κίνηση, ως άσκηση, την ορειβασία που σαν επανάσταση που ήταν τότε είχε βέβαια σε πολλά σημεία τις υπερβολές της, υπερβολές όμως φυσικές κι' αυτές και ανάλογες με τη πίστη και τον ενθουσιασμό, που τις προκαλούσε.
Και να μια απ' αυτές τις υπερβολές, ένα απότομο πέταγμα στον Όλυμπο, στις ψηλές κεντρικές κορυφές, τον Αύγουστο του 1926 από τέσσερες Κούκους, χωρίς πολλή προμελέτη και με οδηγό που τους παράτησε κι' όλας στα 2100 μέτρα στην καλύβα. Θέλετε απολογισμό; 40 ώρες πορείας μέσα σε 120 ώρες ταξειδιού, ανάβαση όχι ακριβώς στο Μύτικα αλλά στη πλαγινή του άνωνυμη κορυφή που την χωρίζει μεγάλο σχίσμα, επιστροφή πεζή μέσω Τεμπών και... κέφι ανεξάντλητο και όρεξη για μεγαλείτερες ορειβατικές συνέχειες.
Παρνασσός, Ελικών, Κιθαιρών, Πατέρας, Γεράνεια και μια ημιτελής από έλλειψη χρόνου και από τρομερή βροχοθύελλα νυκτερινή ανάβαση στη Δίρφη που δικαίως λέγεται ναζού στην ορειβατική διάλεκτο, αυτές ήταν οι σπουδαιότερες από της 54 ορειβασίες που έγιναν μέσα στο 1927, ίσως όμως όχι σπουδαιότερες από μερικές μεγάλες διαδρομές της Πάρνηθας με χασίματα, με νυχτώματα, με κολύμπια μέσα στα χιόνια χωρίς σκι βέβαια τότε.
Χαρά, αδελφωσύνη και ζωή παντού και πάντοτε.
Όσο ριζοβολούσε κι' απλωνόταν η καθαρή ορειβατική αυτή κίνηση τόσο άρχιζε το αίσθημα της ανάγκης σταθερής πεια οργάνωσης να γίνεται εντονώτερο στους Κούκους παρά την ενδόμυχο αποστροφή των από τα Καταστατικά, τα Συμβούλια και τα οφίτσια που έβλεπαν τότε τριγύρω τους σε άλλα Σωματεία να γίνωνται αιτία νοσηρών μικροεγωϊσμών και φιλοδοξιών να κατατρώνε δηλαδή ακριβώς σα σαράκι το σκοπό τους. Έβλεπαν όμως ευτυχώς ότι τέτοιο σαράκι δεν μπορεί εύκολα να γεννηθή και να αναπτυχθή πάνω στο κατακάθαρο βουνίσιο αγέρα.
Έτσι ιδρύεται από τους Κούκους μετά διετή έντονη δράση και κοντά στην εκατοστή τους ορειβασία ο Ορειβατικός Σύνδεσμος Αθηνών και λαμβάνει σάρκα και οστά μια γενικώτερη απόφαση του Σεπτέμβρη του 1927 από την πρώτη Ελληνική ανάβαση στην κορυφή του Ολύμπου με τας ευχάς των Ελβετών προδρόμων και άλλων επιφανών ορειβατών που συμμετείχαν από την Γαλλία και την Αγγλία.
Σε λίγους μήνες, σε μια ωραία συνάντηση με μερικούς ορειβάτας των Πατρών -παιδιά γεμάτα καρδιά και όρεξη για δράση που περίμεναν αφορμή εκδηλώσεως- ο Ορειβατικός Σύνδεσμος Πατρών. Απ' αυτούς τους Συνδέσμους, ως τα πρώτα τμήματά του, μετά συνεχή επιτυχή εργασία και διάδοση της ορειβασίας, ιδρύθη ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος που άπλωσε τις ζωντανές φτερούγες του σ' όλη την Ελλάδα και ένωσε στην ωραιότερη προσπάθεια όλους όσους έβλεπαν τα φωτεινά βουνά του τόπου μας σαν το κυριώτερο συντελεστή για μια προσπάθεια διαπλάσεως και ανυψώσεως σωμάτων και ψυχών
Ανεβήκαμε έτσι όλοι πολλές και δύσκολες ίσως κορυφές. Όμως ανεβήκαμε και με νου και με ψυχή; Ίσως λίγο, ίσως καθόλου.... Ας είνε λοιπόν ο καθένας χωρίς μεμψιμοιρία ούτε εγωϊσμό, έτοιμος κάθε στιγμή για το πρώτο πάλι ξεκίνημα, για το αιώνιο ξεκίνημα της ζωής προς τα ψηλότερα και τα ωραιότερα...

< αρχική σελίδα