συμπληρωνονται τρία χρόνια, εφέτος με την έλλειψη, που μας προκαλεί η απουσία του αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιου.Η ύπαρξη του κοντά μας και ο τρόπος της διδασκαλίας του, η παρουσία του στο χώρο των τεχνών - στη Ποίηση, τη Ζωγραφική και την αρχιτεκτονική, ο διαρκής πολυμέτωπος αγώνας του, όπως επίσης και αντίθετα, ο συνεχής πόθος του για την ύπαρξη, για κάθε τι μικρό ή ασήμαντο, που, σίγουρα, θα περνούσε απαρατήρητο στις μέρες μας, στην εποχή του Διεθνισμού και της Παγκοσμιοποίησης, κάνουν το πνεύμα του ακόμα πιο επίκαιρο.

Η εγκατάλειψη του έργου του από τον ίδιο, μπροστά πάντα στον προσωπικό αγώνα του για ένα καλύτερο Αττικό Τοπίο πολεοδομικά, πολιτιστικά και αρχετυπικά, μπροστά στο φόβο, στον κυκεώνα των ξένων συμφερόντων που διατρυπούν αυτή την αγαπημένη, υηερπληθυσμιακή πόλη, μας αφήνει χρέος σημαντικό πίσω του, να ανασύρουμε απόψεις, να κουβεντιάσουμε μεταξύ μας και ν' αντιστεκόμαστε.Ο καθένας με το μέγεθος της προσωπικής του θυσίας, και της απόδοσης αξίας σ' ότι θεώρησε σημαντικό.

Είναι κι αυτό ένα βήμα να παραδεχτούμε, πως το έργο του Αριστομένη Προβελέγγιου δεν πέρασε στην αφάνεια . Πως είναι απόφαση για τις επόμενες γενιές να το αποκωδικοποιήσουν και να το διδαχτούν. Για τους απογόνους του είναι επίσης σκληρή κληρονομιά να αξιοποιήσουν, ώστε να μη καταστραφεί το αρχείο του, όπως θα το ήθελε εκείνος. Να διαφυλαχτεί, για να είναι αναγνώσιμο, ως πνευματική κληρονομιά του τόπου μας.

85 Χρόνια δημιουργίας

1914 Γεννήθηκε στην Αθήνα, από μητέρα καταγωγής από τον Μάρκο Μπότσαρη και πατέρα από τη Σίφνο, θείος του πατέρα του ο γνωστός ποιητής από τη Σίφνο Αριστομένης Προβελέγγιος. Μεγάλωσε στο σπίτι τους στον κεραμεικό. 1931-1936 Σπουδάζει στο ΕΜΠ, ΣΤΗ Σχολή Αρχιτεκτόνων, με καθηγητές του τον Ορλάνδο, τον Σώχο, τον Ασπρογέρακα, τον Πικιώνη. Συμμαθητές του ο Τριάντης, ο Κανδύλης, ο Δημ. Μωρέττης, η Αλεξάνδρα Παοχαλίδου- Μωρέπη, ο Τσίγκος, κλπ.

1946-1951 Μετά τη μάχη της Αθήνας φεύγει κρυφά για το Παρίσι. Από τον Ιανουάριο του 1946 δουλεύει στο γραφείο του ΙLECORBUSIER ,στο Atelier Sevres.

1952-1957 Δουλεύει μόνος του, ελεύθερα, στη Γαλλία. Κατασκευάζει τότε το Comite d’ Acceuil- Κτίριο υποδοχής Σπου­δαστών, ως προσθήκη, στο πνεύμα του μοντερνισμού, σε υ­πάρχον παλαιότερο κτίσμα. Περιλαμβάνεται στον Κατάλογο των 120 Έργων Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς του Παρισιού, το 1973, και προστατεύεται.

1957-1967 Τη δεκαετία αυτή έρχεται στην Ελλάδα και ασχο­λείται επαγγελματικά με την κατασκευή, διδάσκει στην Ανω­τάτη Σχολή Βιομηχανικού σχεδίου και συμμετέχει σε διαγω­νισμούς. Το 1962 εκλέγεται Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλή­νων Αρχιτεκτόνων.

Στη δεκαετία αυτή κατατάσσονται όλα τα έργα του, που έχτι­σε στην Αθήνα. Το Ξενοδοχείο Green Coast στην Σαρωνίδα είναι σήμερα κατεδαφισμένο. Το Τυπογραφείο ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ, δίπλα στη λεωφ. Κηφισίας, στο Μαρούσι, είναι επίσης εγκαταλελειμενο, αλλά τα ίχνη της ηθικής, και η αξία του μο­ντερνισμού στην αρχιτεκτονική του είναι σαφή. Σώζονται σχετικά καλά το Κτίριο Γραφείων επί της οδού Ερμού-8 η Κλινική Παντοκράτωρ και οι ιδιωτικές κατοικίες.

Κάνει επίσης πολλές πολεοδομικές προτάσεις όπως το Πο­λεοδομικό Ηρακλείου, ή προτάσεις ανάπλασης και τουριστι­κής αξιοποίησης για τον ΕΟΤ, όπως π.χ. για το Φαληρικό Δέλ­τα, τη Βάρκιζα κλπ, Δημοσιεύει σε περιοδικά τις αρχές και τον προβληματισμό του για τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Πηγαι­νοέρχεται στο Παρίσι.

1965. Την 1η Ιουλίου 1951 αποχαιρετά για τελευταία φορά τον Le Corbu στο Παρίσι. Του ζητά ένα τελευταίο μήνυμα πριν πεθάνει. Είναι το μήνυμα που στέλνει ο Le corbusier προς τους Έλληνες αρχιτέκτονες.

Ξαναγυρίζει λίγους μήνες μετά, φέρνοντας λίγο χώμα ελληνικό, από το χώρο της Ακρόπολης στην κηδεία του.

1967. Τον Μάη του 1967 φεύγει ξανά για το Παρίσι, για να ε­γκατασταθεί μόνιμα πια εκεί.

1968-1979 Εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, επί έντεκα χρόνια, από όπου παίρνει σύνταξη, και επιστρέφει στην Ελλάδα.

1979-1999 Μένει στην Αθήνα, στο διαμέρισμα του επί της ο­δού Χατζιδάκη 11 με το μικρό γραφείο του στο ισόγειο. Περ­νά τα καλοκαίρια του στη Σίφνο. Ασκεί κριτική για τις αλλαγές στο Αττικό Τοπίο, με διαλέξεις. Γενικό αρνείται την Αθήνα που παρατηρεί γύρω του, επιμένοντας στα ιδανικό που δια­τηρεί μέσα του. Εκτιμά τις δυσμενείς συνέπειες που θα έ­χουν, για την Αθήνα, οι αποφάσεις μιας κακής και ιδιοτελούς πολεοδομίας. Αρνείται συνειδητά την συμμετοχή του στο ε­λεύθερο επάγγελμα, και διακηρύττει την ασυμβατότητα να εξασκεί το ελεύθερο επάγγελμα ,όταν είναι καθηγητής στο πανεπιστημίου. Γενικά έχει θέσει τον εαυτόν του «υπό σκιάν»

1998 Το Δεκέμβρη του 1998 το ΕΜΠ τον ανακηρύσσει, επίτι­μο διδάκτορα του ΕΜΠ. Η τελετή απονομής του τίτλου γί­νεται στο κατάμεστο αμφιθέατρο της σχολής, εν μέσω κατά­ληψης των σπουδαστών του Ε.Μ.Π. Το κλίμα αυτό, αν και αρ­γοπορημένα, «του ταιριάζει» λέει ο ίδιος.

1999 Τον Οκτώβρη του 1999, πεθαίνει μόνος στο διαμερισμό του, δύο χρόνια μετά τον θάνατο της αγαπημένης του Λού. Πιθανότατα την 28-10-99.