Στην εποχή μας είναι πια εξακριβωμένο και επιστημο­νικά τεκμηριωμένο, ότι η Οι­κολογία δεν είναι σύγχρονη αποκάλυψη. Προϋπήρχε σα σκέψη, θέση, βίωμα στη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Στη φιλοσοφία, στη θρησκεία, στη ανθρώπου Μυθο­λογία αλλά και στην καθημερινότητα τους.

Σήμερα, η έξαρση των καταστροφών που επιφέρανε οι αν­θρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον στάθηκαν τα αίτια, που μας ώθησαν να ανασύρουμε τις αναμφισβήτητες αξίες της Οικο­λογίας και να την καταστήσουμε επιστήμη πρώτιστης ανάγκης για την επιβίωση του επάνω στον πλανήτη. Δυστυχώς η εξέλιξη της τεχνολογίας συμβαδίζει με την αύξηση των κατα­στροφών με ραγδαίο ρυθμό, αρχικά η υλοτόμηση των δασών για καυσόξυλα και για την κατασκευή πλοίων. Σήμερα, για «χρήσιμο χώρο», οικοπεδοποίηση, εξασφάλιση πρώτων υλών για τις ολοέ­να αυξανόμενες ανάγκες του υπερκαταναλωτικού πολιτισμού μας. Ο Όμηρος, ωστόσο, είχε κιόλας επισημάνει ότι "ο σιδερέ­νιος πέλεκυς» ήταν καταστροφικός για το περιβάλλον, τότε ακό­μα, που το μέταλλο εχρησιμοποιείτο στην καθημερινή ζωή και σε «ήπιες» βεβαίως επεμβάσεις. Τώρα η εξέλιξη της τεχνολογίας μας απειλεί τη βιόσφαιρα που κινδυνεύει να καταστραφεί και μα­ζί η ζωή στον πλανήτη μας. Αντίθετα με τον σύγχρονο άνθρωπο που θέλησε και κατόρθωσε να κυριαρχήσει στη Φύση, ο αρχαίος έλληνας είχε θεοποιήσει τα πάντα γύρο του και τα θεωρούσε σανένα σύνολο στο οποίο κι ο ίδιος ανήκε. Υπήρχαν πλήθος χώροι ιεροί, όπου απαγορευόταν κάθε παρέμβαση. Οι εναλλαγές των εποχών εορτάζονταν με παρό­ντες τους θεούς κι αυτό επέβαλε

το σεβασμό στη Φύση και συνάμα την προστασία του περιβάλλο­ντος. Οι φιλόσοφοι συνέγραφαν βιβλία για την Φύση και θεω­ρούσαν δεδομένη την ενότητα των πάντων, μια αλήθεια βασικά οι­κολογική, την οποία ανακαλύπτουμε ξανά στις μέρες μας. Έχου­με άλλωστε πληρώσει ακριβά τη χωρηστικότητα από τη Μάνα Γη και τα αγαθοποιά, στοιχεία της. <<0 κόσμος εις εστίν» μας λέει ο Αναξιμένης. Ο δε Ηράκλειτος δέχεται ότι «ένα πάντα είναι». Το ίδιο και ο Ξενοφάνης, ο Παρμενίδης, ο Αναξαγόρας κλπ. Οι προ­σωκρατικοί, οι στοϊκοί ως και οι επικούρειοι φιλόσοφοι υποστηρί­ζουν από κοινού αυτή τη θέση. Ο Ντόναλντ Χιούζ, ιστορικός και ειδικός σε θέματα Περιβαλλοντικής Ιστορίας, υποστηρίζει ότι «η σκέψη των φιλοσόφων αποτελεί μέγιστη συμβολή στην περιβαλ­λοντική εκπαίδευση» κι ότι «μ' αυτή ξεκινά η οικολογική επιστήμη και η περιβαλλοντική ηθική».

Οι αρχαίες ρίζες της Οικολογίας είναι τόσο στέρεες που μπο­ρούν να στηρίζουν τον κορμό μιας ορθής αντίληψης του σύγχρο­νου καθημερινού ανθρώπου για τη σχέση του με τη Φύση. Μια σχέση στρεβλωμένη επί τόσους αιώνες, χωριστική και για τούτο αυτοκαταστροφική