Το κείμενο που ακολουθεί είναι η κατάληξη ενός γραπτού διαλόγου με τον Γ.Σακιώτη από τις στήλες του «ΔΑΙΜΟΝΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ», μηνιαίου οικολογικού ένθετου της «ΑΥΓΗΣ». Οι διευκρινίσεις που περιέχει, έγιναν δυστυχώς απαραίτητες μετά το τελευταίο σχόλιο του συνομιλητή μας.  Αναγνώστες που θέλουν να έχουν συνολικότερη εικόνα, μπορούν να διαβάσουν εδώ και τα προηγούμενα κείμενα, αναδημοσιευμένα. Επιλογή του Γ. Παρασκευόπουλου ήταν να αναγγείλει απλώς στον ΔΑΙΜΟΝΑ την ύπαρξη απάντησής του στην ιστοσελίδα μας.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ;

                                 του Γ. Παρασκευόπουλου*

            Με τον Γ. Σακιώτη γνωριζόμαστε από παλιά, και οι διαφορετικές πολιτικές του επιλογές είναι για μένα απόλυτα σεβαστές. Το πρόβλημα δεν είναι οι διαφορές των απόψεων, αλλά οι τρόποι που επιλέγει για να τις στηρίξει.

1.   Στο αρχικό του άρθρο, ο φίλος μας επικρίνει σαφέστατα τη θέση της Αριστεράς για την απλή αναλογική. Με δικά του λόγια,  «το 3% αποτελεί σοφή ρύθμιση». «Αν λοιπόν χρειαζόμαστε το πλαφόν, για ποιο λόγο χρειαζόμαστε την απλή αναλογική;» «Η καταβολή τόσο μεγάλης ενέργειας (σ.σ. για την αναλογική) δεν εξυπηρετεί την αριστερά». ‘Όταν απαντάμε λοιπόν σε ένα άρθρο, και μάλιστα με περιορισμούς χώρου, αναφερόμαστε στις απόψεις που διατυπώνει ο συντάκτης του και όχι στις θέσεις της παράταξης στην οποία ανήκει. Αν πάλι ο Γ. Σακιώτης (ή κάποιος άλλος) πιστεύει ότι αδικώ τις θέσεις του, ας κάνει ένα κόπο να ξαναδιαβάσει το αρχικό του άρθρο.

2.   Η συζήτηση για τους Ευρωπαίους Πράσινους δε χωράει σε λίγες γραμμές, ούτε περιορίζεται στο 1999. Σημειώνω μόνο ότι 27 από τα 31 πράσινα κόμματα της Ευρώπης κινητοποιήθηκαν τότε ΚΑΤΑ των βομβαρδισμών και μόλις 4 τους στήριξαν, με εντονότατες αντιδράσεις στο εσωτερικό τους και πάντως χωρίς την παραμικρή ανοχή στο απεμπλουτισμένο ουράνιο που διανθίζει το σχόλιο του φίλου μας. Στη Ελλάδα ο οικολογικός χώρος πήρε σαφέστατη θέση, με πικετοφορία διαμαρτυρίας κατά την επίσκεψη Φίσερ και με τη διοργάνωση διεθνούς διάσκεψης όλων των Βαλκάνιων Πράσινων, που καταδίκασαν από κοινού τους βομβαρδισμούς χωρίς να χαριστούν στον Μιλόσεβιτς ή τον UCK.

Πουθενά στον κόσμο δεν ζητήθηκε από πράσινο κίνημα να απολογηθεί για Πράσινους άλλων χωρών, κάποιοι όμως εδώ φαίνεται ότι έχουν πάθος με τις παγκόσμιες πρωτοτυπίες. Για την ιστορία λοιπόν, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι έβγαλαν καταδικαστικό ψήφισμα τόσο το 1999, για τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, όσο και δύο χρόνια μετά, για το Αφγανιστάν. Διατυπώσεις που αποκλείουν υποστήριξη σε επεμβάσεις τύπου 1999 έχουν ενσωματωθεί και στην Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων (Καμπέρα, 2001), προσυπογραμ-μένη μάλιστα και από τους Γερμανούς.

3.  Ο φίλος μας έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει «τουλάχιστον αποστροφή» για όσους Πράσινους θέλει. Όμως:

-          Ο ίδιος μετείχε στην οργανωτική επιτροπή που τους είχε καλέσει στην Ελλάδα για το οικολογικό προσυνέδριο του ΣΥΝ, στα τέλη του 2001.

-          Τον Απρίλιο του 2002 υπερασπιζόταν ενυπογράφως από τις στήλες της ΕΠΟΧΗΣ τα επιτεύγματα, όχι γενικά των Πράσινων, αλλά ειδικά του ενός από τα 4 κόμματα που είχαν στηρίξει τους βομβαρδισμούς: των Ολλανδών GROEN LINKS (στα ελληνικά «Πράσινη Αριστερά», αν κάτι σας θυμίζει ο τίτλος). Το 1999 οι τελευταίοι είχαν μάλιστα στείλει στην Ελλάδα ειδικό απεσταλμένο για να μας πείσει.

-          Τον επόμενο μήνα ο ΣΥΝ ζήτησε θέση παρατηρητή στην Ομοσπονδία των Ευρωπαίων Πράσινων, και ο Γ. Σακιώτης παρακάθησε χωρίς καμία αποστροφή στο δείπνο του προέδρου του προς τιμήν των στενότατων συνεργατών του Κον Μπεντίτ που είχαν έρθει ως επίσημοι προσκεκλημένοι του ΣΥΝ. Κατά τα άλλα ο Κον Μπεντίτ,  από συμπροεδρεύων στην ομάδα των Πράσινων ευρωβουλευτών, «προβιβάζεται» από τον φίλο μας σε πρόεδρο όλων των Ευρωπαίων Πράσινων γιατί μόνο έτσι δημιουργούνται ισχυρότερες εντυπώσεις. 

Αν τελικά τα συναισθήματα του Γ. Σακιώτη εκδηλώνονται με τόσα χρόνια καθυστέρηση, τότε υπάρχει ελπίδα να συμπαθεί και τον δικό μας χώρο παρά τα όσα λέει και κάνει. Μήπως όμως η αποστροφή του δεν οφείλεται τόσο στα γεγονότα του 1999 όσο στην απορριπτική απάντηση των Πράσινων στο αίτημα του ΣΥΝ το 2002;

4.   Την κάθοδό τους στις ευρωεκλογές, οι Οικολόγοι Πράσινοι την αποφάσισαν με κριτήριο τις ανάγκες της πολιτικής τους συγκρότησης (και τις δυνατότητες για αξιοπρεπή παρουσία). Μόνο στη φαντασία του φίλου μας θα μπορούσε να υπάρξει «συμμόρφωση προς τις υποδείξεις» των Ευρωπαίων Πράσινων: οι τελευταίοι έχουν πια μάθει ότι ένα σχήμα που θα καταποντιζόταν εκλογικά και μετά θα διαλυόταν,  δεν έχει να τους προσφέρει απολύτως τίποτα. Για το λόγο αυτό αποφεύγουν τέτοιου είδους αποδείξεις, όπως άλλωστε έκαναν και το 1999.

            Από την πλευρά μας, πάλι, ελάχιστοι θα ήταν διατεθειμένοι να υποστούν τους κόπους και την οικονομική επιβάρυνση μιας εκλογικής καθόδου, απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν κάποιους ξένους. Το κλίμα, άλλωστε, υπέρ της καθόδου δεν αφορά μόνο τα μέλη των Οικολόγων Πράσινων.

- Η πρόταση για αυτόνομο οικολογικό ευρωψηφοδέλτιο πρωτοκατατέθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 (κατά τον χαιρετισμό του στην ιδρυτική μας συνδιάσκεψη) από τον Γ. Σχίζα, γνωστό για την κριτική του στάση απέναντι στους Ευρωπαίους Πράσινους.

-          Η ανοικτή συμβουλευτική ψηφοφορία μεταξύ των φίλων της ιστοσελίδας μας, έδωσε και αυτή ποσοστά 80-85% υπέρ της καθόδου.

5.  Για το πόσοι συμμετείχαν στις ψηφοφορίες των Οικολόγων Πράσινων, ο Γ. Σακιώτης ξέρει πολύ καλά ότι για διαδικασίες με λιγότερα από χίλια άτομα δίνονται κατά κανόνα ποσοστά και όχι αριθμοί. Αν έχει αμφιβολία, μπορεί να ρωτήσει τους εκλογικούς συμμάχους του ΣΥΝ.

Μπορούμε όμως να πούμε ότι είμαστε ήδη το πολυπληθέστερο οικολογικό σχήμα από την εποχή των Οικολόγων Εναλλακτικών, με τριψήφιο αριθμό εγγεγραμμένων μελών, ότι η οργανωτική μας συγκρότηση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και ότι αρκετοί ακόμη ενεργοί πολίτες δηλώνουν υποστήριξη στο εγχείρημα χωρίς να είναι μέλη μας. Λεπτομέρεια που ίσως ενδιαφέρει τον συνομιλητή μας, είναι ότι στο Πανελλαδικό μας Συμβούλιο έχουν εκλεγεί και τρία πρώην στελέχη του ΣΥΝ.

            Όλα αυτά μας κάνουν μάλλον να χαμογελάμε με τους «υπολογισμούς» του Γ. Σακιώτη και, κυρίως, με τον τρόπο που επιχειρεί να δείξει ότι είμαστε 40 άτομα. Είναι αδύνατον να είχε η πρώην Πράσινη Πολιτική 8 μόλις μέλη, όταν στο τελευταίο εκλεγμένο της Συμβούλιο μετείχαν 13 άτομα με δημοσιευμένα μάλιστα τα ονόματά τους. Μάρτυράς μου ο Πρόεδρος του ΣΥΝ, που ως γνωστόν σέβεται αρκετά το χρόνο του και, παρόλα αυτά, είχε θεωρήσει τη συγκεκριμένη ομάδα αρκετά σημαντική ώστε να επιδιώξει δύο προσωπικές συναντήσεις μαζί της σε διάστημα 12 μηνών, το 2001-2002.

            Τα στοιχεία αυτά είναι πλήρως γνωστά στον Γ. Σακιώτη, που όμως επέλεξε να παρουσιάσει στους αναγνώστες του (μηνιαίου) οικολογικού ένθετου της ΑΥΓΗΣ μια συνειδητά παραποιημένη εικόνα που θα ήταν αδύνατον να απαντηθεί πριν περάσει ολόκληρος μήνας μέχρι το επόμενο τεύχος.

            Σε τελική ανάλυση, αν είμαστε όντως τόσο ασήμαντοι όσο υποστηρίζει στα κείμενά του, θα ήταν καλύτερα να μην κουράζει τους αναγνώστες του (και να μην κουράζεται και ο ίδιος) για να αποδείξει τη μηδαμινότητά μας. Αν όμως οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν και να κάνουν, οι σύντροφοι του Γ. Σακιώτη στον ΣΥΝ μπορούν να τον ενημερώσουν από πρώτο χέρι πόσο τόπο έπιασαν δεκαετίες προσπαθειών του ΚΚΕ να σβήσει  την ανανεωτική αριστερά με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο. 

Η συζήτηση για την οικολογία και την προοπτική της στη χώρα μας παραμένει ανοιχτή, όμως ο γραπτός προσωπικός διάλογος με τον Γ. Σακιώτη πρέπει εδώ να πάρει τέλος. Με προβληματίζει μόνο η αντίληψη ότι στην πολιτική αντιπαράθεση επιτρέπονται περίπου τα πάντα, αντίληψη που στα γραπτά του Γ. Σακιώτη είναι παραπάνω από εμφανής. Το κρίσιμο ερώτημα είναι σε τι βαθμό ο τελευταίος λειτουργεί ως προβεβλημένο στέλεχος του ΣΥΝ (και της Πράσινης Αριστεράς) και σε τι βαθμό ως απλός «οικοαιρεσιάρχης».

                                          Γιάννης Παρασκευόπουλος

ΥΓ. Τελευταία στιγμή έφθασε στην οθόνη μου ένα ακόμη δείγμα γραφής από την εσωκομματική τάση του Γ. Σακιώτη απέναντι στους Οικολόγους Πράσινους, στο http://www.ananeotiki.gr/diafora/prasiniaristera.htm. (με ένα κλικ μπορεί κανείς να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο). Σε επίσημη τοποθέτηση της «Πράσινης Αριστεράς» για την πολιτική συμμαχιών του ΣΥΝ, ζητούν από το κόμμα τους να απαιτήσει από τους Οικολόγους Πράσινους να… ματαιώσουν την κάθοδό τους στις ευρωεκλογές. Προτεινόμενο αντάλλαγμα από την πλευρά του ΣΥΝ, η αποδοχή μιας συνεργασίας που οι Οικολόγοι Πράσινοι ΔΕΝ έχουν ζητήσει. Δεν θα ήθελα να είναι αυτή η απάντηση στο ερώτημα που διατυπώνω στην τελευταία παράγραφο.

                                       *μέλους της γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων