Βιβλίοπαρουσίαση 
Αποτελέσματα Αναζήτησης
|
|
| Ο. Μπεκ, Τι είναι η Παγκοσμιοποίηση; Λανθασμένες αντιλήψεις και απαντήσεις, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 311 - χρονιά έκδοσης 1999 Ο Γερμανός καθηγητής της κοινωνιολογίας, κάνει μια γενική ανασκόπηση -παρουσίαση του φαινομένου που με τον όρο "παγκοσμιοποίηση" βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μετά τα εκτεταμένα προλογικά του Ν. Κοτζιά, ακολουθούν τα 4 κεφάλαια του έργου: εισαγωγικά, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση -στο οποίο περιέχεται και η προσέγγιση του συγγραφέα για την "οικολογική παγκοσμιοποίηση, ως ακούσια πολιτικοποίηση"-, οι πλάνες του οικουμενισμού και οι απαντήσεις επί της παγκοσμιοποίησης. Μια σοβαρή, στιβαρή και ολοκληρωμένη προσέγγιση που ανοίγει πολλά θέματα για περαιτέρω συζήτηση. 
|
| Γιώργος Σφήκας, Εδώ Πλανήτης Γη!, έκδ. ¶γκυρα, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1999 Κάτω από ένα μάλλον παραπλανητικό εξώφυλλο ο Γιώργος Σφήκας επιχειρεί να συνθέσει δύο ιστορίες. Η μία είναι από την οπτική μιας αγέλης λύκων, η άλλη από την οπτική κάποιων ανθρώπων του μέλλοντος. Το εγχείρημα του Σφήκα απευθύνεται σε παιδιά που δεν προσδιορίζονται ηλικιακά, αλλά πάντως κινούνται στο φάσμα μεταξύ πλήρους παιδικότητας και ωριμότητας. Ο συγγραφέας αποκαθιστά την παραπλανητική εικόνα του λύκου στην παραδοσιακή παραμυθο-λογία με ένα εμβόλιμο κείμενο: "Απ' όλα τα ζώα που υπάρχουν στη χώρα μας ο λύκος είναι ο πιο συκοφαντημένος μαζί με την ξαδέρφη του, την αλεπού. Εκείνη είναι το σύμβολο της πονηριάς κι αυτός η προσωποποίηση της κακίας και της αιμοβορίας. Όλα αυτά, όμως, συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια. Στην πραγματικότητα ο λύκος είναι ένα ζώο γεμάτο προσόντα που σίγουρα θα τα ζήλευαν πολλοί άνθρωποι. Η συνεργασία ανάμεσα στα μέλη της αγέλης, η από κοινού αντιμετώπιση των κινδύνων και η δίκαιη μοιρασιά της τροφής, είναι μόνο μερικά από τα χαρίσματα των λύκων. Η κοινή αγάπη όλων των μελών της ομάδας προς τα μικρά και η άμεση υιοθεσία τους - αν τύχει να πεθάνει η μάνα τους - από μια άλλη λύκαινα, είναι πράξεις που δείχνουν επίσης ανωτερότητα. Ο λύκος τρέφεται με όλα τα μικρά και μεγάλα ζώα που μπορεί να βρει μέσα στη φύση, φυτοφάγα και σαρκοφάγα, όπως λαγούς, αλεπούδες, ζαρκάδια, ελάφια, αγριόγιδα, πέρδικες, ποντίκια κι ό,τι άλλο μπορεί να πιάσει, χωρίς να περιφρονεί τα πτώματα αλλά και τα φρούτα του δάσους. Μόνο με την αρκούδα και το αγριογούρουνο δεν μπορεί να τα βάλει. Αντίθετα, τον λύκο δεν τον κυνηγάει κανένα άλλο ζώο, εκτός από τον άνθρωπο. Και καθώς δεν έχει ουσιαστικά εχθρούς, έπρεπε κανονικά να πολλαπλασιάζεται γρήγορα και να σχηματίζει μεγάλα κοπάδια. Όμως, η φύση έχει προνοήσει ώστε οι λύκοι να πολλαπλασιάζονται αργά και σταθερά και να είναι πάντα τόσοι, όσους χωράει ο κάθε τόπος, για να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα διατροφής. Σε κάθε αγέλη υπάρχει το κυρίαρχο αρσενικό και το κυρίαρχο θηλυκό, όπως επίσης συνήθως και ένας αρσενικός υπαρχηγός. Σ' αυτούς όλοι οι άλλοι λύκοι της ομάδας οφείλουν σεβασμό και εκδηλώνουν υποταγή. Και μόνο τα κυρίαρχα ζώα, που είναι τα πιο ρωμαλέα και υγιή, μετέχουν στην αναπαραγωγή της αγέλης. Αυτό το καθόλου δημοκρατικό σύστημα, έχει ως αποτέλεσμα να γεννιούνται λίγα μικρά κάθε χρόνο, τόσα όσα χρειάζονται για να αναπληρώσουν τις απώλειες της αγέλης, από ατυχήματα και φυσικούς θανάτους. Έτσι δεν παρατηρείται υπερπληθυσμός". Εξάλλου ο ίδιος προλογίζει το δεύτερο φουτουριστικό αφήγημά του, δηλώνοντας κάτι που μάλλον θα έπρεπε να αναδεικνύεται και να αποκαλύπτεται μέσα από τις γραμμές του κειμένου του: "Μ' αυτό το βιβλίο προσπαθώ να αφυπνίσω τουλάχιστον την ψυχή των παιδιών, αφού εμείς οι μεγάλοι φαίνεται πως έχουμε πορωθεί εντελώς από τις σειρήνες της καταναλωτικής κοινωνίας κι αδυνατούμε να αντιληφθούμε τι συμβαίνει γύρω μας". "Οικοτοπία", Τεύχος 16 (10/1999)
|
| Η. Ευθυμιόπουλος, Δ. Τσαντίλης, Κ. Χατζημπίρος (επιμέλεια), Η Δίκη του Αχελώου, εκδ. Σταχαστής/ΔΙΠΕ, σελ. 246 - χρονιά έκδοσης 1999 Το "¶τυπο Ειδικό Περιβαλλοντικό Δικαστήριο", συνεδρίασε στις 6 & 7 Δεκεμβρίου 1996, με ενάγοντες τις 6 οικολογικές οργανώσεις (Greenpeace, WWF, Ελληνική Εταιρεία, Ελλ. Ετ. Προστασίας της Φύσης, Ελλ. Ορνιθολογική Ετ. και Νέα Οικολογία) και κατηγορούμενους 8 πολιτικούς, 1 ανώτατο διοικητικό υπάλληλο και 3 διευθύνοντες συμβούλους κατασκευαστικών εταιρειών. Τα "πρακτικά" της δίκης αυτής, με όλο το σχετικό συνοδευτικό υλικό παρουσιάζονται στην παρούσα έκδοση, που αποτελεί μια εξαιρετική, πλήρη και ζωντανή μαρτυρία για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον της φύσης. Είναι δείγμα, ασφαλώς και των μεγάλων δυνατοτήτων του οικολογικού χώρου να ασχοληθεί σοβαρά και τεκμηριωμένα, χωρίς να ξεφεύγει από την οπτική και τις ευαισθησίες του, με σύγχρονα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
|
| Δ. Καλαϊτζίδης, Κ. Ουζούνης, Περιβαλλοντική Εκπαίδευση:Θεωρία και Πράξη, εκδ. Σπανίδης, Ξάνθη, 368 σελ. - χρονιά έκδοσης 1999 Με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, τώρα που θα διαμορφωθούν οι ομάδες περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και θα επιλεγούν θέματα και μέθοδοι δουλειάς των ομάδων αυτών, ένα βιβλίο που προσεγγίζει την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση ολοκληρωμένα, θεωρητικά και πρακτικά, αποτελεί ένα βοήθημα πολύτιμο, για εκπαιδευτικούς που ασχολούνται ήδη με την Π.Ε., για όσους σκέφτονται να ασχοληθούν, αλλά και για όλους τους εκπαιδευτικούς που αγωνιούν για την ποιότητα, τις αξίες και τους στόχους της εκπαίδευσης στη χώρα μας. Ένας καθηγητής Μ.Ε. που στην πράξη ασχολείται με την Π.Ε. και ένας πανεπιστημιακός που διδάσκει ασκώντας στην πράξη τις αρχές της Π.Ε., ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας παραδίδουν αυτό το εργαλείο σκέψης και δουλειάς.
|
 |
Εγγραφή [010272] Βιβλιογραφικό Επίπεδο: Μονογραφία Τύπος Εγγραφής: Γλωσσικό υλικό, έντυπο Τίτλος: Πρόγραμμα προστασίας και ανάδειξης εθνικού δρυμού Αίνου Κεφαλονιάς Συγγραφέας: Συλλογικό Δημoσίευση: Αθήνα : Υπουργείο Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, 1999 Φυσική Περιγραφή: 24 σ. : εικ. Θέματα: Προστασία περιβάλλοντος, Δρυμοί, Κεφαλονιά |
 |
Εγγραφή [010225] Βιβλιογραφικό Επίπεδο: Μονογραφία Τύπος Εγγραφής: Γλωσσικό υλικό, έντυπο Τίτλος: 21ος αιώνας: προβληματισμοί για τη ρύπανση του περιβάλλοντος. Ενημέρωση - μέτρα προστασίας/Αθανάσιος Δηλανάς Συγγραφέας: Δηλανάς, Αθανάσιος (070) Δημoσίευση: Αθήνα : Εκδόσεις Αθαν. Σταμούλης, 1999 Φυσική Περιγραφή: 267 σ. + σκίτσα ISBN: 960-351-288-5 Θέματα: Ρύπανση Περιβάλλοντος, Βιομηχανικά Απόβλητα, Ατμοσφαιρική Ρύπανση, Όζον, Φαινόμενο Θερμοκηπίου |
| Ανδρέα Τρούμπη, Λογία Οικολογία, Η Επιστήμη της Φύσης μεταξύ Κοινωνίας και Πολιτικής, έκδ. Τυπωθήτω, Γιώργος Δάρδανος, σελίδες 245, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1999 "Ο ισχυρισμός ότι γνωρίζουμε τον αριθμό των ειδών είναι σαν να λέμε ότι διαθέτουμε πλήρεις χάρτες για τα άστρα" δήλωνε, σχετικά πρόσφατα ένας κατεξοχήν ειδικός, ο καθηγητής της Οικολογίας του Imperial College και πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας για την Προστασία των Πουλιών, John Lawton υπενθυμίζοντας ότι ο δρόμος της έρευνας είναι μακρύς καθώς "πρέπει να βρούμε πόσοι οργανισμοί υπάρχουν, ποιοι είναι και πού βρίσκονται" (εφ. Guardian Weekly 13.9.98). Αυτό είναι, με απλά λόγια, το πολύμοχθο επιστημονικό καθήκον της θεωρητικής οικολογίας σήμερα. Στην εκλαϊκευση αυτού του έργου και, κυρίως, στην άρθρωσή του με καίρια θέματα περιβαλλοντικής πολιτικής, αφιερώνεται το πρόσφατο βιβλίο του Ανδρέα Τρούμπη, επί δεκαετία καθηγητή της Οικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και στενού συνεργάτη του J. Lauton στην θεωρητική και εφαρμοσμένη έρευνα της βιοποικιλότητας. Ο κύριος τίτλος του βιβλίου: "Λογία Οικολογία" δεν εξηγείται πουθενά αλλά συνεκτιμώντας το συχνά (αυτό)ειρωνικό ύφος του συγγραφέα του, υποθέτω ότι επιχειρεί να υπονομεύσει την ακαδημαϊκή νηφαλιότητα του υπότιτλου "Η Επιστήμη της Φύσης μεταξύ Κοινωνίας και Πολιτικής". Γιατί η "Λογία Οικολογία", κατά τον Τρούμπη, δεν θέλει απλώς να μεσολαβεί μεταξύ Κοινωνίας και Πολιτικής αλλά να υπηρετεί ένα (επιστημονικό) λόγο που αντιτίθεται κριτικά ή ακόμα και ανατρεπτικά, στην παιδεία μιας, όπως γράφει, "μετα-πολιτευτικής Ελλάδας", χαρακτηριζόμενης από την "προϊούσα απονεύρωση του Λόγου". Νομίζω ότι συνολικά, ο εκ πρώτης όψεως προκλητικός τίτλος του βιβλίου δικαιώνεται από το περιεχόμενό του. Ο αναγνώστης της "Λογίας Οικολογίας", θα πρέπει να προετοιμασθεί για ένα διαυγούς γραφής αλλά "δύσκολο" βιβλίο ή, τουλάχιστον, μισό "δύσκολο" βιβλίο. Αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος συνδέεται με την αναπόφευκτη δυσκολία του θέματος. Η θεωρητική οικολογία, αναπτυγμένη επιστήμη πλέον, δεν κινείται στην περιοχή του αυτονόητου. Ως εκ τούτου, οι πρώτες 150 σελίδες είναι οι πιο απαιτητικές του βιβλίου αλλά, κατά τη γνώμη μου, και οι καλύτερες. Τουλάχιστον για όσους ενδιαφέρονται να ενημερωθούν περί του ερευνητικού προγράμματος της σύγχρονης θεωρητικής οικολογίας και του πώς αρθρώνονται τα ευρήματά του με καίρια προβλήματα της πολιτικής προστασίας του περιβάλλοντος. Η συνοπτική "βιογραφία" της οικολογικής επιστήμης, η σχέση "Βιοποικιλότητας και Συστηματικής Οικολογίας", το ερώτημα "η Οικολογία σε κρίση", η αναζήτηση των ελάχιστων προαπαιτούμενων "για τον σχεδιασμό και διατήρηση της φύσης" συνιστούν κεφάλαια, όχι μόνο θεωρητικού ενδιαφέροντος αλλά και αφορμές ανανέωσης της σκέψης περί των πεπραγμένων της περιβαλλοντικής πολιτικής, ειδικότερα σε θέματα προστασίας της βιοποικιλότητας. Οι υπόλοιπες περίπου 80 σελίδες, είναι κάτι σαν άσκηση εφαρμογής των απόψεων του συγγραφέα σε γνωστά προβλήματα της νεοελληνικής και διεθνούς περιβαλλοντικής πολιτικής. Περιέχουν σκέψεις χρήσιμες, ενίοτε ιλαρές και, σχεδόν πάντοτε, ενδιαφέρουσες. Ιδιαίτερα όταν μεταξύ των θιγόμενων θεμάτων σχολιάζονται "καυτές" επικαιρότητες, όπως: το καθεστώς των Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, οι κανονιστικές ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί των Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών, και η θεσμική παρέμβαση του Συμβουλίου της Επικρατείας υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος. Όμως, θα επιμείνω ότι η μεγάλη συμβολή και αξία του βιβλίου βρίσκεται στη σύνδεση του επιστημονικού γίγνεσθαι της θεωρητικής οικολογίας με τις επικρατούσες αξίες, συμπεριφορές, δράσεις των συλλογικών ή ατομικών φορέων της περιβαλλοντικής πολιτικής. Και είναι το πρώτο έργο στην ελληνική βιβλιογραφία, από όσο γνωρίζω (οι αξιολογότατες εργασίες των Γ. Στάμου και Κ. Κορφιάτη απευθύνονται σε ειδικούς), το οποίο διεκπεραιώνει αυτό το εγχείρημα με επιστημονική ακρίβεια και υψηλή εκλαϊκευτική ποιότητα. Ο δεύτερος λόγος δυσκολίας του βιβλίου οφείλεται, με "ψυχαναλυτική" ορολογία, στις αντιστάσεις που ορισμένοι, περισσότερο ή λιγότερο, επώνυμοι της "θεωρητικής" ή μάχιμης οικολογίας ορθώνουν έναντι της επιστημονικής οικολογίας, την οποία από την άλλη, χρησιμοποιούν εργαλειακά. Όποτε δηλαδή τους συμφέρει. Η "Λογία Οικολογία", αφενός, δεν είναι ένα βιβλίο γι' αυτούς (ή είναι, κατ' εξοχήν γι' αυτούς;), επειδή αποδομεί κυρίαρχους μύθους με τους οποίους όπλισαν χρόνια τώρα, την φιλο-περιβαλλοντικής τους ρητορεία. Αφετέρου, εξηγεί με ενάργεια τη βαθύτερη αιτία αυτών των αντιστάσεων. Να δώσω ένα παράδειγμα. Αποτελεί συχνότατη, σχεδόν αυτονόητη αναφορά των οικολογούντων ότι ένα φυσικό οικοσύστημα που περιέχει αυξημένη βιοποικιλότητα είναι ευσταθέστερο από ένα σύστημα με απλουστευμένη δομή. "Βολικό σφάλμα", αποκαλεί αυτή την υπόθεση ο Τρούμπης. Η θεωρητική οικολογία έχει, όχι χθες αλλά προ δεκαπενταετίας, αποδείξει ότι "απλής δομής συστήματα είναι ιδιαιτέρως ευσταθή", γιατί κρίσιμη σημασία για τις διεργασίες του οικοσυστήματος, δεν έχει ο αριθμός των διαφορετικών ειδών αλλά "οι λειτουργίες που επιτελούν". Γιατί, λοιπόν, αυτή η εμμονή στο σφάλμα; Η ερμηνεία του συγγραφέα θίγει τον πυρήνα των σχέσεων μεταξύ οικολογικής ιδεολογίας και επιστήμης -το παλιό αλλά πάντα επίκαιρο πρόβλημα του οικολογικού κινήματος. Το σφάλμα, θα πει, οφείλεται "στις ανθρωποκεντρικές προσεγγίσεις του περιβάλλοντος". Η επιστημονική ορθή, αντίθετη υπόθεση, είναι ιδεολογικά δυσάρεστη. Και τούτο επειδή οι ανθρωποοικολογικές προσεγγίσεις -κυρίαρχες ακόμη στο οικολογικό κίνημα- υποφέρουν από μια θεμελιώδη επιστημολογική αντίφαση, η οποία συνίσταται στο ότι επικαλούνται "αρχές λειτουργίας μίας Φύσης, η οποία αντιβαίνει στην ουμανιστική θεώρηση του κόσμου που αναλύουν". Δηλαδή, με άλλα λόγια, ακόμα και ορισμένοι επιστήμονες ή/και το οικολογικό κίνημα δεν μπορούν να απαλλαγούν από μια θεώρηση του κόσμου, κατά βάση, ανθρωποκεντρική. Βασική πρόταση του συγγραφέα, στην οποία αφιερώνει, όπως ήδη ανέφερα, τις καλύτερες σελίδες του έργου του, για την άρση αυτού του αδιεξόδου, είναι, σε τελευταία ανάλυση, η αποσαφήνιση των όρων και των εννοιών "οικολογία" και "περιβάλλον", ώστε να υπάρχει χώρος ανάδειξης "φυσιοκεντρικών αντιλήψεων, επιλογών και στάσεων ζωής" και να αποφευχθεί "η ταύτιση του οικολογικού με το περιβαλλοντικό πρόβλημα(η οποία) οδηγεί σε αδυναμία κατανόησης των σημείων ασυμβατότητας μεταξύ επιστήμης και περιβαλλοντικής πολιτικής". Ομολογώ ότι απέναντι στις "φυσιοκεντρικές αντιλήψεις, επιλογές και στάσεις ζωής" διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις. Παρ' όλα αυτά, ο Τρούμπης, υπέρμαχος της ιδίας και όχι της εργαλειακής αξίας της φύσης διαλύτει, στο βιβλίο του, μια από τις κύριες συγχύσεις του οικολογικού κινήματος, αντιτιθέμενος στον περισσότερο ή λιγότερο αφελή "ανθρωποκεντρισμό" και "ουμανισμό" του. Σε ένα τόσο χρήσιμο έργο, για τα δεδομένα της φτωχής σε παρόμοια θέματα ελληνικής βιβλιογραφίας, κάποιες επιμέρους αντιρρήσεις μπορούν να παρακαμφθούν. Θα σταθώ, όμως, σε μια γενικότερη παρατήρηση, η οποία ελπίζω ότι συνομιλεί, έστω και διαφωνώντας, με το βιβλίο και τον συγγραφέα του. Έχω, λοιπόν, την εντύπωση ότι, κάποιες στιγμές, η "Λογία Οικολογία" αποδεχόμενη, καταρχήν, την κοινωνική ουδετερότητα του επιστημονικού λόγου, εμπιστεύεται υπερβολικά την πολιτική αντικειμενικότητα των (καλών εννοείται) επιστημόνων. "Ο περιβαλλοντικός επιστήμονας", όπως ισχυρίζεται ο Τρούμπης, προσθέτοντας ακόμη μία, στις μάλλον πολλές, κατά τη γνώμη μου, "φυσιοκεντρικές" κοινωνιολογικές παρατηρήσεις του, "είναι μια μεταλλαξιογόνος δύναμη και όχι ένας παράγοντας επιλογής". Αυτό τακτοποιεί, κατά Τρούμπη, τον περιβαλλοντικό επιστήμονα με τον δημιουργό προϋποθέσεων "για την εξέλιξη νεότερων συμπεριφορών, στάσεων ή τάσεων της κοινωνίας". Ενώ, πάλι κατά τον ίδιο, η κοινωνία "διατηρεί για τον ²εαυτό της² τον απόλυτο, τον έσχατο ρόλο της επιλογής". Νομίζω ότι αυτή η αντι-τεχνοκρατική, φαινομενικά "δημοκρατικότατη" άποψη πάσχει, επί της ουσίας, στο κοινωνιολογικό της μέρος. Από τον Τόμας Κουν μέχρι τον Μπρούνο Λατούρ ή, αντίστροφα, από τον Ούλριχ Μπεκ και τον ¶ντονι Γκίντενς μέχρι τον Τεντ Μπέντον, οι σχέσεις φύσης, κοινωνίας, επιστήμης/τεχνολογίας είναι το μείζον θέμα διαλόγου των κοινωνικών επιστημόνων του καιρού μας, από τον οποίο έχει προκύψει ένας πλούσιος προβληματισμός. Θεωρείται μάλλον δεδομένο ότι ο (περιβαλλοντικός) επιστήμονας, στην πραγματική και όχι στην ιδεοτυπική του εκδοχή, δεν παράγει μόνο "προϋποθέσεις για την εξέλιξη νεώτερων συμπεριφορών…" αλλά συγχρόνως και κοινωνικές "συμπεριφορές", "στάσεις", "τάσεις". Με λίγα λόγια μετέχει της ευθύνης για την κοινωνική "επιλογή", ήδη, για παράδειγμα, από τη στιγμή του προγραμματικού σχεδιασμού των προαναφερθεισών "προϋποθέσεων" ή με πιο τεχνική γλώσσα, λόγω της συμμετοχής του στον κρατικό θεσμό-Επιστήμη και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ίδιο τον επιστήμονα, ως δραστήριου πρωταγωνιστή της "κοινωνίας διακινδύνευσης". Έτσι, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί και δεν πρέπει, όπως εύχεται ο Τρούμπης, να "αποφεύγεται η απόδοση ή η ανάληψη της ευθύνης για την επιλογή σε μια κοινωνική ομάδα, αυτή που κατέχει την ορθή γνώση σε μια δεδομένη χρονική περίοδο". Το πράγματι καίριο ερώτημα της σύγχρονης δημοκρατίας και της κρίσης του περιβάλλοντος, είναι πώς, θεσμικά και πολιτικά, η επιλογή της κοινωνίας θα είναι καθοριστικά παρούσα, ήδη πριν την κατανάλωση του επιστημονικού προϊόντος, στον σχεδιασμό και την παραγωγή του. Γνωρίζω ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι εύκολη και ότι θα την ψάχνουμε για πολλά ακόμη χρόνια. Όπως, επίσης, ότι, ώριμα έργα σαν τη "Λογία Οικολογία", που μας ωθούν να (ξανα)σκεφτούμε μέσα από "δύσκολους" αλλά γόνιμους δρόμους καίρια προβλήματα του καιρού μας, οφείλουν να παρακολουθούν πιο συστηματικά τα τεκταινόμενα εκείθεν της γνωστικής τους περιοχής και υπεροχής. Η επιτυχία της "Λογίας Οικολογίας" δημιουργεί αυτές τις, ενδεχομένως, υπερβολικές απαιτήσεις για την αναμενόμενη συνέχειά της. Λεωνίδας Λουλούδης "Οικοτοπία", Τεύχος 17 (1/2000)
|
| Θ. Ι. Αραμπατζής, Θάμνοι και Δέντρα στην Ελλάδα. Τόμος 1, σελ. 292, έκδ. Οικολογική Κίνηση Δράμας - ΤΕΙ Καβάλας, Δράμα - χρονιά έκδοσης 1998 Μια πρότυπη εργασία - τομή στη σύγχρονη επιστημονική καταγραφή των δέντρων και των θάμνων της Ελλάδας. Υποδειγματική στην συστηματική παρουσίαση του υλικού, ακριβής και σαφής στην απόδοση όρων, ονομάτων και λοιπών στοιχείων, αισθητικά άψογη με τις εκατοντάδες, πρωτότυπες έγχρωμες φωτογραφίες και πλήρης σε ότι αφορά το εύρος του υλικού που απογράφεται και παρουσιάζεται (στον πρώτο τόμο -ακολουθεί και ο 2ος- περιλαμβάνονται 31 οικογένειες, 85 γένη, 305 είδη, υποείδη, κλπ. και 1245 φωτογραφίες). Εκδοτικός άθλος, που απευθύνεται σε ειδικούς, φοιτητές και σε όσους αγαπούν και μπορούν να χαρούν την ελληνική φύση (ήδη κυκλοφορεί και ο 2ος τόμος).
|
| Πίτερ Χάϊλμαν, Green Pages - Πράσινες Σελίδες, Πρακτικός Οδηγός για την προστασία του περιβάλλοντος, έκδ. "Νέα Σύνορα", Α. Α. Λιβάνης, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1998 Ο πρακτικός οδηγός Green Pages - Πράσινες Σελίδες είναι ο πρώτος ελληνικός οδηγός για την προστασία του περιβάλλοντος. Περιέχει ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα και πρακτικές πληροφόρησης των εταιρειών και οργανισμών που εμπορεύονται ή ασχολούνται μεταξύ άλλων με: οικολογικά προϊόντα προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον φυσικά καλλυντικά που δεν δοκιμάζονται στα ζώα περιοδικά, εφημερίδες και εκδόσεις προστασία του περιβάλλοντος ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιβαλλοντική εκπαίδευση ανακύκλωση στην πράξη ανακυκλωμένα προϊόντα προστασία των ζώων ηλιακά προϊόντα δασοπροστασία "Οικοτοπία", Τεύχος 10 (7-8/1998)
|
| Διάφοροι, Η ελιά, η τρελλή, η ιερή, Η εικόνα της στην Ελληνική ποίηση. Απάνθισε η Ανδριέττα Στάθη-Σχώρελ, Σχέδια των Φαέθοντα Στάθη και Παναγιώτη Ρόβολη, έκδ. Νηρέας, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1998 Η ελιά χρειάζεται την αγάπη και την προστασία μας και όπως ο Χορστ Σάϊφερ-Σούχαρντ γράφει στο βιβλίο του Η Ελιά: "Η εξέλιξη της ανθρωπότητας είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία του ελαιόδεντρου". Κατά την αρχαιότητα δεν επιτρεπόταν κάποιος να κόψει περισσότερες από δυο ελιές το χρόνο, ενώ το ξύλο της μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για ιδιωτική χρήση ή για την κατασκευή βωμών ή αγαλμάτων για τους θεούς. Στη σημερινή εποχή, την εγκατελειμένη από θεούς και αγίους, η αγροτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσφέρει στους αγρότες οικονομικά οφέλη, όταν ξεριζώσουν τους εκατονταετείς ελαιώνες τους, όπως συνέβη και στη μονή Πρεβέλης στην Κρήτη, όταν ένας χώρος στάθμευσης κατέλαβε τη θέση του… ΠΡΕΠΕΙ να κατανοήσουμε πως αυτά τα αρχαία, μεγαλόπρεπα δέντρα είναι μέρος της εθνικής κληρονομιάς της Ελλάδας, όπως ακριβώς οι βυζαντινές εκκλησιές και ο Παρθενώνας. Ελπίζουμε πως αυτό το βιβλίο θα συνεισφέρει προς έναν μεγαλύτερο σεβασμό προς τα ελαιόδεντρα. Από τον πρόλογο της επιμελήτριας
|
| Λίλιαν Τοθ, Feng Shui - Ο Πλήρης Εικονογραφημένος Οδηγός, έκδ. ΚΟΑΝ - ¶γγελος Μοιράγιας, 224 σελίδες, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1998 Το Feng Shui (Φανγκ Σόη) -σε μετάφραση "Αέρας" και "Νερό"- ή "Ham" και "Yu", όπως ήταν αρχικά γνωστό, είναι το "απόσταγμα" περίπου 7000 χρόνων κινέζικης φιλοσοφίας, επιστήμης και πολιτισμού, με εφαρμογή στην επιλογή ή σχεδιασμό του φυσικού και τεχνητού περιβάλλοντος για τις ευνοϊκότερες επιπτώσεις στον άνθρωπο. Γνώση χιλιάδων χρόνων, έγινε λιγότερο εσωστρεφής στην ίδια την ανατολή στις αρχές του αιώνα και "ανοίχτηκε" στη Δύση στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Για τους αμύητους, είναι ένα collage δεισιδαιμονίας, υποκειμενικότητας και εθνοκεντρισμού, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα απρόσιτο, προσωπικό πρόγραμμα σπουδής, με τέσσερα επίπεδα, που μόνο ο Master μπορεί να μεταδώσει. Αναγνωρίζεται η επιρροή της φύσης και του περιβάλλοντος -φυσικού ή τεχνητού- στον άνθρωπο, και αντίστροφα, ουσιαστικά η αλληλοεξάρτηση ανθρώπου και φύσης, και προτρέπεται η αρμονική συνύπαρξη για μία ολιστική αρχιτεκτονική, κα μία ποιοτική ζωή. Ας σημειωθεί ότι αυτή η αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου-φύσης, αρχή της πρόσφατης οικολογικής ευαισθητοποίησης της δύσης, ήταν πάντοτε "ριζωμένη" στην ανατολική σκέψη και προσέγγιση. Η οικολογική ευαισθητοποίηση στη "δύση" του αιώνα μας καθιστά την ιδέα του Feng Shui ιδιαίτερα επίκαιρη. Το Feng Shui είναι ένα έγκυρο εναλλακτικό μοντέλο φιλοσοφικής προσέγγισης της αρχιτεκτονικής και της ζωής ευρύτερα, υποσχόμενο ευημερία και σωματική και ψυχική υγεία, σε αρμονία με τις ενέργειες και τις δυνάμεις του περιβάλλοντος και του σύμπαντος… Μιχάλης Βιδάλης "Οικοτοπία", Τεύχος 13 (3-4/1999)
|
| Διάφοροι, Φύση - Κοινωνία και Πολιτική (κείμενα), Επιμέλεια, Πρόλογος: Γιάννης Σταυρακάκης, έκδ. Νήσος, σσσ. 469, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1998 Πρόκειται για ένα ογκώδες και πολύ χρήσιμο βιβλίο, με μια πολύ πλούσια συλλογή μεταφρασμένων κειμένων διανοητών που ασχολήθηκαν με το πρόβλημα της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση από την Αρχαιότητα ώς τις μέρες μας. Το βιβλίο θα φανεί σίγουρα πολύ χρήσιμο σε σπουδαστές, καθηγητές περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και κάθε οικολογικά ενδιαφερόμενο πολίτη. Το βιβλίο αρχίζει με ένα πρόλογο του κ. Σταυρακάκη (σ. 11-34), στον οποίο διατυπώνονται τα κριτήρια επιλογής των πρωτογενών πηγών που απαρτίζουν κάθε θεματική ενότητα. Η όλη συλλογή οικολογικών κειμένων διαιρείται σε τέσσερις μεγάλες ενότητες με πολλά υποκεφάλαια: η πρώτη ενότητα φέρει τον τίτλο: "Φύση και κοινωνία στην πνευματική παράδοση του ανθρώπου" και εκτείνεται σε 108 σελίδες. Περιέχει σύντομα κείμενα: α) από την Αρχαιότητα (Ηράκλειτο, Πλάτωνα, Αριστοτέλη και την Αντιγόνη του Σοφοκλή), β) τις θρησκευτικές παραδόσεις (Γένεση, Αυγουστίνος, Μωάμεθ, Λάου Τζε, Ινδιάνους Τσερόκι), γ) από την Επιστημονική επανάσταση, τον Διαφωτισμό και τη Ρωμαντική αντίδραση (σσ. 63-103) με κείμενα των J. Evelyn, R. Descartes, J-J. Rousseau, J. V. Goethe, H. D. Thoreau, J. Muir. Ακολουθούν στο υποκεφάλαιο με τίτλο: "Φύση και Ριζοσπαστικά κινήματα", κείμενα των Ch. Darwin, P. Kropotkin, K Marx, Fr. Engels και στη συνέχεια στο κεφάλαιο με τίτλο: "Προάγγελοι του Οικολογικού κινήματος", επιλεγμένα κείμενα των G. P. Marsh, M. Horkheimer, R. Carson, και Β. Commoner. Στο δεύτερο μέρος του έργου που έχει τίτλο: "Φύση και Πολιτική στα τέλη του 20ού αιώνα. Τα ρεύματα της Πράσινης Πολιτικής σκέψης" (σσ. 109-192) περιλαμβάνονται κείμενα Κοινωνικής οικολογίας (Μ. Boolchin, J. Klarck), Οικοφεμινισμού (J. Plant, A. Collard, J. Contrucci), Οικοσοσιαλισμού (A. Gorz), Βαθιάς Οικολογίας (A. Naess, B. Devall) και δύο εκπροσώπων του "Ιδεολογικού λόγου των Πράσινων Κομμάτων" (J. Porritt, Die Gruenen: Πρόλογος του Ομοσπονδιακού προγράμματος των Πράσινων της Δ. Γερμανίας). Το τρίτο μέρος της συλλογής (σσ. 193-332) έχει τίτλο: "Φύση και κοινωνική Κατασκευή: Από τις πρώτες προσεγγίσεις στη σύγχρονη συζήτηση" και περιλαμβάνει κείμενα των R. G. Collingwood, H. Kelsen, J. R. Short, D. Worster, U. Beck, Κ. Καστοριάδη, N. K. Hayles, Cl. Poiting. Το τέταρτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου αφιερώνεται στις "Σύγχρονες Αναλυτικές και Κριτικές προσεγγίσεις στην πράσινη πολιτική και ιδεολογία" και περιλαμβάνει χαρακτηριστικά κείμενα των: R. J. Dalton, Chr. Rootes, R. Eckersley, και του δικού μας Λ. Λουλούδη που εκπροσωπεί τη χώρα μας με ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο: "Οικολογία, επιστήμη, ουτοπία: στην εποχή της δημιουργικής αμηχανίας" (σσ. 450-465). Μία αναλυτική αποτίμηση του έργου και μία κατ' άρθρον ανάλυσή του θα απαιτούσε πολλές σελίδες από τον χώρο της Οικοτοπίας. Θα περιοριστώ στα, κατά τη γνώμη μου, απολύτως απαραίτητα. Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα, στο Ινστιτούτο Γκαίτε στα πλαίσια ενός οικολογικού διήμερου "εργαστηρίου", κατά την έκφραση των διοργανωτών του), που είχε διοργανώσει το περιοδικό ΤΟΠΙΚΑ με θέμα: "Η θέση της φύσης στην ελληνική κοινωνία και πολιτική: Κατασκευές της φύσης στην Ελλάδα". Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στον πρόλογο του κ. Σταυρακάκη να δούμε με ποιο τρόπο προσεγγίζει το πρόβλημα της σχέσης ανθρώπου-φύσης. Πρόκειται, μας λέει, για μια "καταστατική σχέση" που μετασχηματίζεται στο διάβα της ιστορίας μαζί με την αλλαγή της, κοινωνικής πάντοτε, συμπεριφοράς του ανθρώπου απέναντί της αλλά και των φιλοσοφικών και των πολιτικών αναπαραστάσεων και χρήσεών της. "Πώς λαμβάνουν χώραν όμως αυτές οι αλλαγές; Διαθέτουμε παραδείγματα που να τις πιστοποιούν από την ιστορία των κατασκευών της ανθρώπινης γνώσης και πράξης; Και ποιες υπήρξαν οι τελευταίες εκδηλώσεις των αλλαγών αυτών; Ακόμη περισσότερο, τι σημαίνει αυτή η ποικιλία κατασκευών της φύσης για τον τρόπο που θα πρέπει να προσεγγίζουμε το ζήτημα των σχέσεων ανθρώπου/φύσης, αλλά και αντιστρόφως, ποιες είναι οι θεωρητικές προϋποθέσεις με βάση τις οποίες καθίσταται δυνατή η δόκιμη προσέγγιση των ζητημάτων αυτών σήμερα; Αν, μάλιστα, οι τελευταίες εκδηλώσεις του κοινωνικού παιχνιδιού ανθρώπου/φύσης δεν είναι παρά η εμφάνιση της πράσινης πολιτικής, είμαστε σε θέση σήμερα να αποτιμήσουμε την πορεία του πολιτικού αυτού φαινομένου και, επιπλέον, πως είναι δόκιμο να γίνεται η προσέγγισή του;". Από τη φρασεολογία του κ. Σταυρακάκη και τη χρήση των όρων της "κοινωνικής κατασκευής" και του "κοινωνικού παιχνιδιού" γίνονται φανερές οι θεωρητικές του καταβολές στην αγγλοσαξωνική παράδοση και τον "κονστρουκτιβισμό". Η έννοια της "κατασκευής" πέρασε από τη Γεωμετρία στον σχηματισμό της γνώσης γενικά και σήμερα χρησιμοποιείται στην "κατασκευαστική" (κονστρουκτιβίστικη) θεωρία της γνώσης. Η κατασκευαστική θεωρία απαιτεί για κάθε κανόνα που χρησιμοποιείται για την απόδειξη της αλήθειας μιας πρότασης, την "κατασκευή" του. Στην περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με το πρακτικό νόημα του ανθρώπινου λόγου, η "κατασκευή" του λόγου μας, σε τελευταία ανάλυση, είναι μια "ανα-κατασκευή". Όμως τόσο τα τυπικά πρότυπα της ορθολογικότητας, όσο και οι υποθέσεις μας για τα υλικά τους θεμέλια δεν μπορούν να στηριχτούν μόνο σε "κατασκευές", αλλά μόνο στην παρουσίαση της ιστορικής τους γένεσης που συνδέεται με την κρίσιμη ερώτηση αν και αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως αποτελέσματα "κατασκευών". Σε τελευταία ανάλυση η "κατασκευή" χρειάζεται για την ίδια της τη θεμελίωση μια σχετική "ανα-κατασκευή" κ.ο.κ. Ο κονστρουκτιβισμός, στα όριά του, κινδυνεύει να περιπέσει στον σχετικισμό ή στον σολιψισμό. Ο κ. Σταυρακάκης, όπως δείχνει το βιογραφικό σημείωμα που δημοσιεύεται στο βιβλίο, έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στην Ελλάδα και στο Πανεπιστήμιο του Essex, όπου και εκπόνησε τη διατριβή του με θέμα τις: "Νέες κατευθύνσεις στη θεωρία της ιδεολογίας και το ζήτημα της Πράσινης ιδεολογίας". Φαίνεται εξοικειωμένος με την οικολογική θεματική και φυσικά δεν αγνοεί την ιστορική παραγωγή των διαφόρων ανθρώπινων αντιλήψεων για τη φύση. Αυτό επιχειρεί να δείξει με τα κείμενα που παραθέτει στο πρώτο μέρος του τόμου που έχει επιμεληθεί, ενώ στο δεύτερο, παρουσιάζοντας τα κύρια ρεύματα της πράσινης πολιτικής σκέψης απαντάει στο ερώτημα της πολιτικοποίησης της φύσης μέσα από την εμφάνιση των πράσινων κινημάτων κυρίως στην Ευρώπη. Ο ίδιος πιστεύει ότι χωρίς την αξιοποίηση του επιχειρήματος της "κοινωνικής κατασκευής της πραγματικότητας" δεν είναι δυνατόν πια να προσεγγίσουμε το πλέγμα των σχέσεων ανθρώπου/φύσης στην εποχή μας. Ο ιστορικός μετασχηματισμός των αντιλήψεών μας για τη φύση δείχνει ότι η φύση δεν είναι και τόσο "φυσική" όσο νομίζουμε αλλά αποτελεί τελικά προϊόν της ανθρώπινης κοινωνικής κατασκευής. Τα πλούσια υλικά που προσφέρει ο τόμος προσφέρονται για την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας των οικολογικών θεωριών και κινημάτων και των σημερινών προβλημάτων και των προοπτικών της οικοπολιτικής σκέψης. Τα κείμενα έχουν τόσο "ενημερωτικό" χαρακτήρα όσο και "προσανατολιστικό", αφού δίνεται έμφαση και στη σύγχρονη οικολογική συζήτηση. Μερικά από τα κείμενα υπάρχουν και σε άλλες μεταφράσεις, ενώ πολλά μεταφράστηκαν και είναι στη διάθεση του Έλληνα αναγνώστη για πρώτη φορά. Τα κείμενα θα μπορούσαν να δώσουν κίνητρα για παραπέρα εμβάθυνση όταν συντρέχουν και οι ανάλογες θεωρητικές προϋποθέσεις. Πολύ ενδιαφέροντα είναι και τα δύο ελληνικά κείμενα, του Καστοριάδη που, με τον δικό του ιδιότυπο κονστρουκτιβισμό, ισχυρίζεται ότι εκείνο που εμφανίζεται οργανωμένο στην αντίληψή μας για τη φύση δεν μπορεί να διαχωριστεί από εκείνο που το οργανώνει, δηλαδή το σύμπαν του λόγου που αρθρώνει ο άνθρωπος μέσα στο οποίο ρυθμίζει τις κοινωνικές του σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις του με το περιβάλλον. Το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Λεωνίδα Λουλούδη, με το οποίο κλείνει ο τόμος, θέτει μια σειρά από σοβαρά ζητήματα που σχετίζονται με τον συχνά εσχατολογικό ουτοπισμό του οικολογικού πολιτικού λόγου, αμφισβητεί το ιδεολογικό προφίλ του πράσινου κινήματος και προβληματίζεται για το αν έχει ή όχι σχέσεις με τον επιστημονικό λόγο. Ο αναγνώστης, με δυο λόγια, αξίζει να επιχειρήσει την απόλαυση των κειμένων, αν δεν φοβηθεί από τον όγκο του τόμου, και να αναζητήσει τον συνεκτικό ιστό που διέπει τα φαινομενικά ετερόκλητα κείμενα.
|
| Isaac Asimov, Το Χρονικό των Επιστημονικών ανακαλύψεων, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σελ. 840, Ηράκλειο - χρονιά έκδοσης 1998 Ο Ασίμωφ καταγράφει τον Μαραθώνιο της επιστημονικής εξέλιξης. Και ακόμη σχολιάζει αυτό το γίγνεσθαι, που στις απαρχές του τουλάχιστον παραμένει θολό και αδιευκρίνιστο. Πρόκειται για ένα έργο μακρόπνοο, σχεδόν μεγαλειώδες, που "φαντάζει" ακόμη περισσότερο σε εποχές όπως η σημερινή, όπου τα βιβλία και τα μηνύματα είναι μικρά και εφήμερα… "Οικοτοπία", Τεύχος 12 (1/1999)
|
| Κ. Κριμπάς, Εκτείνοντας τον Δαρβινισμό και άλλα δοκίμια, 277 σελ., εκδ. Νεφέλη - χρονιά έκδοσης 1998 Ένας από τους αυθεντικότερους νεοδαρβινιστές στην Ελλάδα, παρουσιάζει την τρίτη κατά σειρά συλλογή κειμένων του, μετά τα "Δαρβινικά" (1986) και τα "Θραύσματα Κατόπτρου" (1993). Τα 16 κείμενα του τόμου χωρίζονται σε 5 ενότητες που αναφέρονται στην ιστορία του Νεοδαρβινισμού, στις τωρινές "επεκτατικές" του φιλοδοξίες, την φιλοσοφία της βιολογίας, την ιστορία της επιστήμης στην Ελλάδα και ορισμένα κείμενα ευρύτερου ενδιαφέροντος. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η συσχέτιση μεταξύ επιστημών της φύσεως και ανθρωπιστικών επιστημών.
|
 |
Εγγραφή [010263] Βιβλιογραφικό Επίπεδο: Μονογραφία Τύπος Εγγραφής: Γλωσσικό υλικό, έντυπο Τίτλος: Κατάλογος οδηγιών που έχουν ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο από το ΥΠΕΧΩΔΕ Συγγραφέας: ΥΠΕΧΩΔΕ - Υπουργείο Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Εργων (340), Ευρωπαϊκή Επιτροπή (340), Δημoσίευση: Αθήνα : Ευρωπαϊκή Επιτροπή : ΥΠΕΧΩΔΕ, 1998 Φυσική Περιγραφή: 15 σ. Θέματα: Ατμοσφαιρική Ρύπανση, Ηχορύπανση, Υδάτινοι πόροι, Διαχείρηση Αποβλήτων |
| Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ό στον 21ο αιώνα: τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Θεμέλιο - χρονιά έκδοσης 1998 Το έργο του Π.Κ. δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, ούτε ασφαλώς και το τελευταίο του βιβλίο. Το ιδιαίτερο που θα άξιζε να τονιστεί είναι ότι η θεματολογία του αγγίζει με ιδιαίτερη διεισδυτικότητα και την οικολογική προβληματική ιδιαίτερα στο κεφάλαιο περί "τεχνικής, πληροφορικής, κουλτούρας".
|
| Γ. Κιμιωνής (επιμέλεια), Προσεγγίζοντας την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, εκδ. Έλλην, σελ. 120 - χρονιά έκδοσης 1998 Πρόκειται για τα υλικά ημερίδας, που έγινε στο Ρέθυμνο, με την φροντίδα του υπευθύνου Π.Ε. του νομού. Οι 5 εισηγήσεις της ημερίδας, οι οποίες παρουσιάστηκαν από ισάριθμους εισηγητές, ήταν: Κοσμοαντίληψη και οικολογικά προβλήματα, Οι φιλοσοφικές ρίζες του οικολογικού προβλήματος, Η οικολογική συνείδηση του μαθητή μέσα από τα θρησκευτικά πρότυπα, Περιβάλλον και ποιητική δημιουργία και Το "Χρονικό μιας Πολιτείας" του Π. Πρεβελάκη μέσα από τα μάτια της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Μια ενδιαφέρουσα ασφαλώς προσέγγιση της Π.Ε. που διευρύνει τις αναζητήσεις της και πλουτίζει το περιεχόμενό της.
|
| Θ. Κούκουρας, Ζωογεωγραφία: εισαγωγή στην οικολογική και ιστορική προσέγγιση, εκδ. University Studio Press, 189 σελ., Θεσσαλονίκη - χρονιά έκδοσης 1998 "Ζωογεωγραφία είναι η επιστήμη που πραγματεύεται τη διανομή των ζώων. Στην πραγματικότητα, είναι μια διακλαδική επιστήμη που συνδέει τους κλάδους της Ζωολογίας, της Γεωγραφίας και της Οικολογίας", μας λέει ο σ. στην εισαγωγή του βιβλίου του. Τα ερωτήματα στα οποία απαντά η Ζωογεωγραφία, όπως βέβαια και η οικολογική επιστήμη γενικά, έχουν ευρύτερες προεκτάσεις, μεθοδολογικές, γνωσιολογικές, ανθρωπογεωγραφικές, αλλά και κοινωνικές. Ασφαλώς, το παρόν βιβλίο συμπληρώνει ένα κενό στο χώρο των βιολογικών επιστημών.
|
| Μ. Μοδινός, Η. Ευθυμιόπουλος (επιμέλεια), Οικολογία και επιστήμες του περιβάλλοντος, έκδ. Στοχαστής - ΔΙΠΕ, 271 σελ. - χρονιά έκδοσης 1998 Το "Θερινό Οικολογικό Πανεπιστήμιο", νέος "θεσμός" που φιλοδοξεί να γίνει ετήσιος, μοιράστηκε φέτος μεταξύ Χάλκης και Καλαμάτας. Οι 15 εισηγήσεις του σεμιναρίου, που συνδύαζε διακοπές με μόρφωση, χωρισμένες σε 3 μέρη (Α' Η Σύγχρονη Θεματική, Β' Τα Αναλυτικά Εργαλεία, Γ' Η Κοινωνική Διάσταση) καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα της σύγχρονης οικολογικής προβληματικής. Οι εισηγητές, από τον οικολογικό και ακαδημαϊκό χώρο, μας φέρνουν σε επαφή με νέα θέματα, νέες επεξεργασίες και ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από επίμαχα οικολογικά, επιστημονικά και αναπτυξιακά προβλήματα της εποχής μας.
|
| Γ. Παπαδημητρίου (επιμέλεια), Η προστασία των υγροτόπων στην Ελλάδα (πρακτικά συνεδρίου), 206 σελ.εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα - χρονιά έκδοσης 1998 Στην Αλεξανδρούπολη, 16 & 17 Μαϊου 1997, πραγματοποιήθηκε το ενδιαφέρον συνέδριο στο οποίο κατατέθηκαν 9 εισηγήσεις για διάφορες πλευρές της προστασίας των υγροτόπων στη χώρα μας. Οι εισηγήσεις αυτές έθιξαν τις εθνικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς διαστάσεις της προστασίας, νομικές, θεσμικές -οργανωτικές και αναπτυξιακές. Σε παράρτημα του τόμου παρατίθενται τα πλήρη κείμενα 5 νομοθετημάτων: Ν.Δ. 191/1974, Ν. 1335/1983, Ν. 1650/1986, Οδηγία 92/43/ΕΟΚ και ΚΥΑ 8586/1838/1998.
|
| Αποτελέσματα 261 έως 280 από 440 |
|
