Βιβλίοπαρουσίαση
Αποτελέσματα Αναζήτησης

Πωλ Φεγεραμπέντ, Σκοτώνοντας το χρόνο: Aυτοβιογραφία, Εκκρεμές - χρονιά έκδοσης 1997
Ο συγγραφέας του μοναδικού επιστημολογικού πονήματος "Ενάντια στη μέθοδο" αυτοβιογραφείται. Ένα απολαυστικό αλλά και βαθιά ανθρώπινο και ειλικρινές κείμενο, με στοιχεία από την προσωπική του ζωή και τις σχέσεις του με σπουδαίους διανοητές, όπως τον Βιτγκεστάϊν, τον Πόπερ, τον Λάκατος, κ.α. Το βιβλίο ολοκληρώθηκε ένα μήνα πριν από το θάνατό του.
Α. Κανδύλη, Τα φυτά της Έρκυνας στη Μυθολογία, στη Βίβλο, στην Ιστορία.Εκδ. Δημοτική Κεντρική Βιβλιοθήκη Λεβαδείας, 107 σελ. - χρονιά έκδοσης 1997
Η καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας, ανθοκόμος, αρχιτέκτων τοπίου - παρκοτέχνις και συγγραφέας του βιβλίου "Λουλούδια και δέντρα. Φυτά και βότανα της Βίβλου" (1992), μας παρουσιάζει μια πολύ όμορφη δουλειά της για τα φυτά γύρω από την πηγή και το ρυάκι της Έρκυνας, της μυθικής πηγής της Λειβαδιάς. Με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και στοιχεία βοτανικά, μυθολογικά, θεραπευτικά και ιστορικά για κάθε φυτό.
Edward W. Said, Διανοούμενοι και Εξουσία, έκδ. Scripta, σελ. 150, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1997
"Κατά τη γνώμη μου, απείρως μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει για τον διανοούμενο το να προσπαθήσει να βρει μες στο μυαλό του χώρο ελεύθερο για την αμφιβολία, καθώς και για ένα διαρκώς ενεργοποιημένο σκεπτικιστικό σαρκασμό (ει δυνατόν, και αυτοσαρκασμό). Δεν αντιλέγω: οι πεποιθήσεις και οι κρίσεις είναι πράγματα απαραίτητα εν τούτοις, φτάνει κάποιος σε αυτές μόνο χάρη στο έργο του, τη συνύπαρξη και τη σύνδεσή του με τους άλλους ανθρώπους, τους άλλους διανοούμενους, το λαϊκό κίνημα, την ακατάπαυστη πορεία της ιστορίας. Το πρόβλημα με τις αφαιρέσεις και τις ορθοδοξίες είναι ότι λειτουργούν σαν "πάτρωνες", που απαιτούν διαρκώς να τους εξευμενίζουν και να τους κολακεύουν. Η ηθική και οι αρχές του διανοούμενου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνουν ένα ερμητικά σφραγισμένο κιβώτιο ταχυτήτων που οδηγεί τη σκέψη και τη δράση σε μία μόνο κατεύθυνση. Ο διανοούμενος πρέπει να έχει ευρεία οπτική και τον απαραίτητο χώρο για να σταθεί και να υψώσει τη φωνή του στην εξουσία? η τυφλή δουλικότητα απέναντι σε αυτή την τελευταία είναι ένας από τους σοβαρότερους κινδύνους που διατρέχει σήμερα η δραστήρια, και ηθική, πνευματική ζωή".
Διάφοροι, Αιτωλοακαρνανία το φυσικό πάρκο της Ελλάδας, έκδοση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αιτωλοακαρνανίας, 63 σελίδες, Μεσολόγγι - χρονιά έκδοσης 1997
Η Αιτωλοακαρνανία αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις προνομιούχες περιοχές της Ελλάδας, τουλάχιστον από άποψη φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Η γεωγραφική θέση της και τα πλούσια δώρα της φύσης (λιμνοθάλασσες, ποτάμια, λίμνες, ακτές, ορεινοί όγκοι, φαράγγια, κ.ά.) βοήθησαν τους κατοίκους της στο να αναπτύξουν στο πέρασμα των αιώνων ένα σημαντικό πολιτισμό. Μάρτυρες αυτού του πολιτισμού είναι τα μνημεία που καλύπτουν όλες τις ιστορικές εποχές, μερικά μάλιστα από αυτά είναι μοναδικά στη χώρα μας. Από την άλλη πλευρά, εξίσου σημαντικός είναι και ο οικολογικός πλούτος της περιοχής. Στο βιβλίο επιχειρείται να καταγραφεί με συνοπτικό τρόπο η οικολογική αξία της περιοχής, έτσι ώστε να ενημερωθούν και να ευαισθητοποιηθούν περισσότερο όλοι οι Έλληνες για τη μοναδικότητα αυτού του φυσικού πάρκου. Μέσα από τα πέντε κεφάλαια του βιβλίου ο αναγνώστης ενημερώνεται περιληπτικά για τα γενικά χαρακτηριστικά της περιοχής (γεωγραφικά στοιχεία, γεωλογία, κλίμα, βουνά, ποτάμια, λίμνες), τη βλάστηση, τη χλωρίδα, την πανίδα και τις σημαντικότερες οικολογικές περιοχές της Αιτωλοακαρνανίας (λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου, λίμνη Τριχωνίδα, Αμβρακικός κόλπος, κ.ά.). Στόχος του βιβλίου είναι αφενός μεν να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι Έλληνες στο να διαχειρισθούν αυτόν το μεγάλο εθνικό πλούτο με βάση τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και αφετέρου να ενισχυθεί το έργο των εκπαιδευτικών της περιοχής στο να κατανοήσουν οι μαθητές τις οικολογικές αξίες της χώρας. Βέβαια το συγκεκριμένο βιβλίο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πλήρες, κάτι τέτοιο θα ήταν εξάλλου πρακτικά αδύνατο με ένα βιβλίο τέτοιας έκτασης. Παρόλα αυτά, το βιβλίο δίνει κάποια σημαντικά ερεθίσματα τόσο στους εκπαιδευτικούς, όσο και στους υπόλοιπους αναγνώστες γύρω από τον φυσικό πλούτο της περιοχής και την ανάγκη προστασίας της από τα λιγότερο ή περισσότερο μεγαλεπήβολα αναπτυξιακά σχέδια. Η επιμέλεια της έκδοσης, τα κείμενα και οι φωτογραφίες ανήκουν στον Γρηγόρη Τσούνη. Για περισσότερες πληροφορίες: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αιτωλοακαρνανίας, Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Τμήμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Κύπρου 20, Μεσολόγγι, τηλ. 0631-22825 (κ. Κώστας Μαυρέλης).
Έφης Συγκολλιτού, Περιβαλλοντική Ψυχολογία, έκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1997
Η Έφη Συγκολλιτού, επίκουρος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, επιχειρεί να συμβάλει στην κάλυψη του κενού που αφήνει η κλασική ψυχολογία, η οποία επικεντρώνει την προσοχή της σε διαδικασίες εντός του ατόμου και παραμελεί ή αγνοεί τις αλληλεπιδράσεις ατόμου-περιβάλλοντος. Το εντυπωσιακό πόνημα της Έφης Συγκολλιτού με τις 321 σελίδες και την εκτεταμένη βιβλιογραφία -όπου λάμπει διά της απουσίας της και η παραμικρότερη αναφορά σε οποιοδήποτε Έλληνα συγγραφέα ή Ελληνική πηγή!- εξετάζει και αναλύει σημαντικές έννοιες όπως αυτή του "προσωπικού χώρου", της πληθυσμιακής πυκνότητας και των επιπτώσεων των αρχιτεκτονικών κτισμάτων στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Τα κεφάλαια του έργου της Έφης Συγκολλιτού περιέχουν ιδιαιτέρως ελκυστικά στοιχεία για τους αναλυτές ενός κατεξοχήν κυρίαρχου περιβάλλοντος στην εποχή μας, όπως είναι το αστικό, με την ανάπτυξη θεμάτων του είδους: "Πόλη και ανθρώπινη συμπεριφορά", "υπερφόρτιση ερεθισμών", "θόρυβος και κοινωνική συμπεριφορά" και πολλών άλλων.
Τριανταφύλλου Α. Δ. Αλμπάνη, Φυτοφάρμακα-Χρήση, επιπτώσεις και νομοθεσία, Ιωάννινα - χρονιά έκδοσης 1997
Ένα εύχρηστο βιβλίο που απευθύνεται σε όσους ασχολούνται με την παραγωγή, συσκευασία και την χρήση των φυτοφαρμάκων, αλλά και με τα προβλήματα που εμφανίζονται στο περιβάλλον και την δημόσια υγεία.
Χρήστος Κορκόβελος, Η προστασία του περιβάλλοντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έκδ. Α. Ν. Σάκκουλα - χρονιά έκδοσης 1997
Ο Χρήστος Κορκόβελος απογράφει μέσα σε 400 περίπου σελίδες τις πολιτικές περιβάλλοντος στην ΕΕ και μάλιστα τις "εντάσσει" (αξιολογεί, επεξηγεί, συσχετίζει) στα αναπτυξιακά πλαίσιά τους. Το Εγχείρημά του είναι δύσκολο, μαραθώνειο, πολύμοχθο αλλά και μακράς πνοής. Ιδού ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου: "Η Ευρώπη απογοητεύει. Γίνεται ολοένα λιγότερο αξιόπιστη στα μάτια των πολιτών. Το δημοκρατικό έλλειμμα δεν είναι απλώς έλλειμμα εξήγησης. Προκύπτει από μια απαράδεκτη πλέον αντιστοιχία ανάμεσα στις διακηρυσσόμενες αξίες και στόχους αφενός και τις πολιτικές που πράγματι εφαρμόζονται αφετέρου. Η Ευρώπη ψυχομαχεί εξαιτίας της υποκρισίας". Αυτή η βαρυσήμαντη δήλωση περιλαμβάνεται στην Έκθεση Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τη Διακυβερνητική Διάσκεψη του 1996 και αποδίδει με ακρίβεια τα περιβαλλοντικά -κι όχι μόνο- πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου το περιβάλλον συνεχίζει να υποβαθμίζεται και να καταστρέφεται με χρήματα (και) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο όνομα, πλέον, της αειφόρου ανάπτυξης. Παράλληλα, οι Ευρωπαίου πολίτες χάριν της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης καθίστανται όλο και πιο αδύναμοι, όχι να ελέγξουν, αλλά και να παρακολουθήσουν έστω τα διαδραματιζόμενα, πολύ δε περισσότερο να επηρεάσουν τις εξελίξεις και ειδικότερα αυτές που αφορούν το περιβάλλον. Το βιβλίο τούτο αποτελώντας μια απόπειρα να διερευνηθούν οι όροι και οι συντεταγμένες της περιβαλλοντικής κρίσης στην ευρωπαϊκή της διάσταση, και να εντοπισθούν οι θεμελιώδεις τάσεις στο γίγνεσθαι της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι συναρτώμενες με την προϊούσα περιβαλλοντική κρίση, αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, να συμβάλει να αναδειχθούν οι υπαρκτές και οι τρέχουσες δυνατότητες για την ανάσχεσή της, στο ευρωπαϊκό αλλά και το εθνικό μας επίπεδο. Για την επιτυχία του όλου εγχειρήματος έκανα ευρεία χρήση των επίσημων κειμένων της Κοινότητος και, συνεπώς, η εργασία τούτη διευκολύνει την πρόσβαση σ' αυτά, για περαιτέρω διερεύνηση και τεκμηρίωση. Έκρινα σκόπιμο να συμπεριλάβω στην ύλη του βιβλίου και δύο παραρτήματα με καταλόγους της κοινοτικής και της αντίστοιχης ελληνικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ώστε να προσλάβει το βιβλίο μεγαλύτερη χρηστική αξία για τον αναγνώστη. Προτίμησα να εκθέσω την κατάσταση του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος στο 2ο κεφάλαιο -σημαντικές πληροφορίες, όμως, παρατίθενται και στο 3ο κεφάλαιο- από κοινού με τα προβλήματα εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας, ώστε να διευκολύνεται η αντιπαραβολή τους προς αυτή. Δεν πρέπει όμως ούτε στιγμή να εννοηθεί μ' αυτό πως οι προβληματικές καταστάσεις μπορούν να αποδοθούν απλώς στην πλημμελή εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής.
Δ. Παυλάκου, Άνθρωπος και φυσικό περιβάλλον, έκδ. Δελφίνι, 1846 - χρονιά έκδοσης 1997
Συλλογή 33 κειμένων που γράφτηκαν στη δεκαετία 87-97, στην Αυγή, τον Μανδραγόρα, το Φύση και Οικολογία, κλπ. Η τρυφερότητα και η ευαισθησία που διακρίνει τη γραφή της Δ.Π. προέρχεται από μια άμεση γνώση και επαφή με το φυσικό περιβάλλον η οποία εκδηλώνεται και με πολλούς άλλους τρόπους (ποιητικές συλλογές, άλλη συγγραφική δραστηριότητα). Ψάχνει στο μύθο και την ιστορία, διεισδύει στην πραγματική ζωή της φύσης, αναδεικνύει διαφορετικούς ήρωες, συνδέει την οικολογία με τη λογοτεχνία, την Ελλάδα με την υπόλοιπη γη.
H. Reeves, J. Dr. Rosnay, Y. Coopens, D. Simonet, Η πιο όμορφη ιστορία του κόσμου, Νέα Σύνορα - χρονιά έκδοσης 1997
Ο D. Simonet, γνωστός στην Ελλάδα και από το πολυδιαβασμένο "Τι είναι οικολογία", συνομιλεί με τρεις σπουδαίους επιστήμονες: τον αστροφυσικό H.R, τον καθηγητή της οργανικής φυσικής S.P.R και τον παλαιοντολόγο Y.C. για τρία μεγάλα θέματα: Σύμπαν, Ζωή, Άνθρωπος. Συζητήσεις ζωντανές, αποκαλυπτικές, με συνοχή και κριτική ματιά.
Βασίλη Τσιακμάκη, 1.200 χιλιόμετρα με τα πόδια. Διασχίζοντας την ελληνική μεθόριο από την Ήπειρο μέχρι τον Έβρο σε 44 μέρες, έκδ. "Νέα Σύνορα" Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1997
Ένα πολυήμερο trekking στην ελληνική μεθόριο, από την Σαγιάδα ώώς το Ορμένιο, είναι το θέμα του βιβλίου που μας παρακινεί να συμπορευτούμε με την φαντασία μας στο μακρινό ταξίδι. Ίσως μάλιστα πολλοί αναγνώστες χρησιμοποιήσουν τις πληροφορίες που δίνονται για την διάσχιση μικρότερων τμημάτων. Ωστόσο, ο συγγραφέας δεν αρκείται στην απλή περιγραφή της διαδρομής, αλλά επιχειρεί μια προσωπική κατάθεση και βαθύτερη γνωριμία με την μεθόριο, παραθέτοντας ποικίλες πολιτιστικές πληροφορίες αλλά και προσωπικά βιώματα. "για τη νύχτα στον Τσαμαντά, για την κατάνυξη της Μολυβδοσκέπαστης, για το νεαρό Αλβανό βοσκόπουλο που τα' όνομά του θυμίζει το Γράμμο, για τα ταμπούρια και τα σκασμένα βλήματα πάνω στα κορφοβούνια, για το δάσος και τα κρυστάλλινα νερά, για τον έρωτα της Πρέσπας, για τα λουλούδια και τ' αρώματα, για τους τσοπαναραίους του Βορά, για τους αετούς, τις γερακίνες και για τ' αστροπελέκια στο Μπέλες, για τ' αμάραντα στον Όρβηλο, για τ' άστρα και το φεγγάρι στη Ροδόπη, για τη σκυλίτσα την Ακρινή, για το φοβισμένο ακροπάτημα της γραμμής των συνόρων, για τη Θράκη και τους ανθρώπους της, για τον Μουσταφά και τον Αλή, για τους ηλίανθους και τον ποταμό Έβρο..."
Γ. Σπιλάνης, Περιφερειακός οικονομικός σχεδιασμός και περιβάλλον, Παρατηρητής, σελ. 220, Θεσσαλονίκη - χρονιά έκδοσης 1996
Ο περιφερειακός σχεδιασμός αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα προβλήματα αλλά και τις σημαντικότερες αδυναμίες του ελληνικού αναπτυξιακού προτύπου. Ο συγγραφέας, υιοθετώντας τη "λογική του ολοκληρωμένου οικονομικού σχεδιασμού", προσεγγίζει το θέμα κυρίως από την οικονομική του συνιστώσα. Τα κεφάλαια του βιβλίου: "Θεωρητικό πλαίσιο", "Περιφερειακό οικονομικό σύστημα", "Περιφερειακές ανισότητες", "Περιφερειακή ανάπτυξη και περιβάλλον", "Εργαλεία περιφερειακού οικονομικού σχεδιασμού" και "Περιφερειακές πολιτικές και στρατηγικά σχέδια ανάπτυξης". Βεβαίως στο πρόβλημα της περιφερειακής ανάπτυξης κάποτε θα πρέπει να εμπλακούν και κοινωνικοί επιστήμονες και όχι μόνον κλασικοί "περιφερειολόγοι".
Μιχάλης Μοδινός, Η αρχαιολογία της ανάπτυξης: πράσινες προοπτικές, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης - χρονιά έκδοσης 1996
Το τελευταία και πιο ώριμο βιβλίο του Μ.Μ. αναζητά τις ρίζες της σύγχρονης οικολογικής και κοινωνικής υποβάθμισης, παρακολουθώντας και απομυθοποιώντας έναν διαχρονικό και οικουμενικής λατρείας μύθο, την "ανάπτυξη", ανατρέποντας το αλλήθωρο γραμμικό κοίταγμα της ιστορίας.
Κ. Τσίπηρας, Το οικολογικό σπίτι. Η φιλοσοφία, η μελέτη και η κατασκευή ενός οικολογικού σπιτιού, σελ. 227, έκδ. Νέα Σύνορα - Α. Λιβάνη - χρονιά έκδοσης 1996
Η μιζέρια της μαζικής "φτηνής", παραγωγής κατοικιών αποτυπώνεται όλο και περισσότερο στην εικόνα των σύγχρονων οικισμών, πόλεων και χωριών. Υπάρχει μια ρεαλιστική και ανταγωνιστική -οικονομικά- απάντηση από την πλευρά της βιοοικολογικής αρχιτεκτονικής; Η απάντηση του -και μηχανικού- Κ.Τ. είναι καταφατική. Με εξαίρεση το πρώτο κεφάλαιο -περί γεωβιολογίας- για το οποίο υπάρχει ριζική διαφωνία, οι τρεις υπόλοιπες ενότητες του βιβλίου ("Η διαχείριση της υγείας στο δομημένο περιβάλλον", "Βιοκλιματική αρχιτεκτονική", "Η οικολογική κατασκευή") περιέχουν πλήθος ιδεών, πρακτικών αλλά και εμπειριών για όσους θα ήθελαν να ασχοληθούν σοβαρά με έναν διαφορετικό τύπο σπιτιού αλλά και να εμπλακούν προσωπικά και στη φάση του σχεδιασμού και της κατασκευής.
Α. Θεοδοσίου, Α. Πήττα, Οικισμοί του Ακάμα: Αρχιτεκτονική, έκδ. Ιδρύματος Αν. Λεβέντη, 192 σελ. - χρονιά έκδοσης 1996
Ο Ακάμας είναι ακρωτήριο στα δυτικά της Κύπρου, κοντά στην Πάφο, όπου από την εποχή του Ομήρου και ύστερα έχουν αφήσει ίχνη ζωής ανθρώπινοι πολιτισμοί. Ιδιαίτερα τα αρχιτεκτονικά τεκμήρια αυτής της μακράς πορείας αποτελούν μαρτυρίες μοναδικές, που με μοναδικό τρόπο μας παρουσιάζονται στην παρούσα, εξ΄ ίσου καλά, φροντισμένη έκδοση. Η μελέτη αυτή δεν είναι μόνο μια συμβολή στην ιστορία της αρχιτεκτονικής, κομμάτι της γενικής ιστορίας της περιοχής, αλλά αποτελεί και μήνυμα προς όσους μπορούν να προστατέψουν την περιοχή με την ιστορία της, φυσική, αρχιτεκτονική και κοινωνική, ακέραιη.
Σ. Περδικάρη (επιμέλεια), Περιβαλλοντικά παραμύθια (από μαθητές Γ΄ και Δ΄ τάξεων δημοτικών σχολείων της Β΄ Δ/νσης Π. Ε. Αθηνών), έκδ. Νομ. Αθηνών Β΄ Δ/νση Α/θμίας Εκπ/σης Αθηνών, Τμ. Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγία Παρασκευή, σελ. 109 - χρονιά έκδοσης 1996
Ένα κάλεσμα-διαγωνισμός προς τα παιδιά της Γ΄ και Δ΄ τάξης των δημοτικών σχολείων μιας μεγάλης εκπαιδευτικής περιφέρειας να γράψουν ένα παραμύθι με θέμα το περιβάλλον και την οικολογία απέδωσε καρπούς. Τα 23 από τα κείμενα που συγκεντρώθηκαν παρουσιάζονται στην παρούσα έκδοση. Παραμύθια γραμμένα ατομικά ή συλλογικά, μέσα στην τάξη, με τη διακριτική -υποθέτουμε- συμμετοχή του δασκάλου, κάλυψαν μια πολύ μεγάλη γκάμα θεμάτων, αντανακλώντας με αυθεντικό τρόπο τη σχέση των παιδιών με το περιβάλλον και τα προβλήματά του. Μια αποτίμηση των αξιών, των γνώσεων και των συμπεριφορών των παιδιών που πήραν μέρος στο διαγωνισμό θα μπορούσε, σε μια δεύτερη φάση, να δώσει πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
Αρτέμης Αθανασάκης, Οικοπεριβαλλοντική παιδαγωγική, Εκδόσεις Χ. Δαρδανός - χρονιά έκδοσης 1996
Το συγγραφικό έργο του Αρτέμη Αθανασάκη, σχολικού σύμβουλου Μ.Ε., φαίνεται να διαρθρώνεται γύρω από δύο κύριους άξονες προβληματικής, για την τομή των οποίων αγωνίζεται. Την εκπαίδευση και την οικολογία. Αυτό φαίνεται και από τα προηγούμενα έργα του με τους ενδεικτικούς τίτλους Οικολογική παιδεία και περιβαλλοντική αγωγή, Μπουκουμάνης, 1987, Περιβάλλον - Οικολογία - Εκπαίδευση, Σαββάλας, 1994, Περιβαλλοντική αγωγή και τάσεις των δασκάλων, Πανεπιστήμιο Κρήτης, 1993. Με το καινούργιο του βιβλίο συμπληρώνει τη συγγραφική του παράδοση καταθέτοντας το "προϊόν μιας 15χρονης εμπειρίας και έρευνας στο χώρο της θεσμικής εκπαίδευσης". Το περιεχόμενο του βιβλίου συγκροτείται από τέσσερα κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει-αναλύει τις μορφές και τα είδη του συνολικού περιβάλλοντος, καθώς και τη σχέση τους με την εκπαιδευτική πράξη. Το δεύτερο κεφάλαιο (το σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μας) κάνει μια σημαντική ιστορική αναδρομή από παιδαγωγική και θεσμική σκοπιά στην εξέλιξη της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Στο τρίτο εντοπίζει στις σχέσεις της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης με τις φυσικές επιστήμες και τα ζητήματα υγείας στο χώρο του σχολείου ενώ στο τέταρτο και τελευταίο κεφάλαιο επισημαίνει κάποιες εναλλακτικές παιδαγωγικές κατευθύνσεις και πρακτικές στο ενιαίο σχολείο, ταυτόχρονα με την παρουσίαση των σημαντικότερων προβλημάτων του περιβάλλοντος στον ελλαδικό χώρο (που μάλλον είχε θέση στο πρώτο κεφάλαιο). Τέλος, κλείνει με τους οραματισμούς του και τις αγωνίες του (αγωνίες εικοσαετίας). Μετά από δύο χρόνια μελέτης και έρευνας, σε συνεργασία με τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, τα δασαρχεία της Κρήτης και δεκάδες ντόπιους οι εκδόσεις ROAD παρουσιάζουν την Ανεξερεύνητη Κρήτη, έναν ταξιδιωτικό οδηγό που απευθύνεται στον απαιτητικό περιηγητή και όχι στον επιφανειακό τουρίστα και τον βοηθάει να ανακαλύψει: Πανέμορφες διαδρομές στα πιο άγρια βουνά, δρόμους που οδηγούν σε ερημικές παραλίες, σε ξεχασμένα μοναστήρια, σε απομακρυσμένα χωριά. "Διαδρομές" στο μυθικό και ιστορικό παρελθόν της Κρήτης, με συναρπαστικές αφηγήσεις, σε συνδυασμό με επιστημονικές πληροφορίες, σχεδιαγράμματα και αναπαραστάσεις αρχαιολογικών χώρων, πρακτικές οδηγίες για να εντοπίσετε μινωϊκούς οικισμούς και ιερά σε δυσπρόσιτα μέρη. "Διαδρομές" στην πολιτιστική κληρονομιά της Κρήτης, στα έθιμα και τις παραδόσεις των Κρητικών, στις νοστιμιές της τοπικής κουζίνας, στις ιστορίες των απλών ανθρώπων και στο μεγαλείο της κρητικής ψυχής. Περιλαμβάνει, επίσης, πλήθος πρακτικές πληροφορίες. Η Ανεξερεύνητη Κρήτη κυκλοφορεί και σε αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά (5.900 δρχ.). Σύντομα θα κυκλοφορήσει ο δεύτερος τόμος της σειράς: Ανεξερεύνητη Πελοπόννησος. Πληροφορίες: κ. Αριστείδης Μιχαλόπουλος, τηλ.: 9296535, 9296541. Δημήτρης Κωστόπουλος
Μ. Τζαίη, Ο Ερνστ Μπλοχ και η επέκταση του μαρξιστικού ολισμού στη φύση, σελ. 111, έκδ. Φιλίστωρ - χρονιά έκδοσης 1996
Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον "θεολόγο της επανάστασης", Ε.Μ., που επιχείρησε μια ιδιότυπη σύνδεση μαρξισμού και θρησκείας. Η σχέση του Λόγου και της κοινωνίας με τη φύση, που απασχόλησε τον Ε.Μ., διαπερνά το δοκίμιο και, όπως επισημαίνει ο μεταφραστής του Φ. Τερζάκης στην εκτεταμένη εισαγωγή του, επαναφέρει τη "φιλοσοφική επικαιρότητα του προβλήματος της φύσης". Πέρα από την πολιτική οικολογία και τις τεχνικές αντιρρύπανσης, ο φιλοσοφικός λόγος παραμένει πάντα στο υπόβαθρο της διαμόρφωσης μιας οικολογικής συνείδησης.
Μιχαήλ Δεκλερή, Ο Δωδεκάδελτος του Περιβάλλοντος, έκδ. ΑΝΤ. Ν. ΣΑΚΚΟΥΛΑ, Αθήνα - Κομοτηνή - χρονιά έκδοσης 1996
Ο συγγραφέας, διαπρεπής δικαστής και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, συνοψίζει στην εισαγωγή το περιεχόμενο του έργου του. Σε απλή, συστημική γλώσσα, η ουσία του βιβλίου αυτού έχει ως εξής: Κατ' αντίθετση προς την άγρια ανάπτυξη, η βιώσιμη ανάπτυξη θα είναι ποιοτική και ελεγχόμενη. Ο έλεγχος θα είναι ένα σύστημα λογικών κανόνων (αλγορίθμων) με αλληλουχία και συνοχή που σκοπόν έχει να διασφαλίση την φυσική βάση της ποιοτικής αναπτύξεως, δηλ. την επιβίωση των οικοσυστημάτων. Απώτερος στόχος είναι η σταθερή συνεξέλιξη ανθρωπογενών συστημάτων και οικοσυστημάτων. Έτσι, η πρώτη αρχή της δημόσιας οικολογικής τάξεως θεσπίζει τον υποχρεωτικό χαρακτήρα αυτού του συστήματος ελέγχου που αποβλέπει σε πρόδηλο γενικό συμφέρον όχι μόνο της παρούσης γενεάς αλλά και των επομένων: η βιώσιμη ανάπτυξη δεν αφήνεται στην λειτουργία της αγοράς, αλλά είναι ευθύνη του κράτους. Η δεύτερη αρχή της βιωσιμότητος απαγορευει πάσα περαιτέρω μείωση ή υποβάθμιση του φυσικού κεφαλαίου, γιατί και αυτό που απέμεινε από την άγρια ανάπτυξη είναι ζήτημα αν εξαρκεί για την επιβίωση. Η τρίτη αρχή επιβάλλει θετικά τον σεβασμό της φερούσης ικανότητος τόσον των ανθρωπογενών συστημάτων όσον και των οικοσυστημάτων, για να προληφθή η κατασκευή των θνησιγενών υπερτροφικών ανθρωπογενών συστημάτων που συμπαρασύρουν στην αποσύνθεσή τους τα οικοσυστήματα. Η τέταρτη αρχή επιβάλλει την διόρθωση αυτού του σφάλματος, όπου είναι ακόμη εφικτή, δηλ. την αποκατάσταση διαταραχθέντος οικοσυστήματος, ούτως ώστε να αποτρέπεται η μείωση του φυσικού κεφαλαίου. Η πέμπτη αρχή αξιώνει την προστασία της βιοποικιλότητος για να διατηρήση την ευστάθεια (ισορροπία) των οικοσυστημάτων. Η έκτη αρχή της κοινής φυσικής κληρονομιάς επιδιώκει να διασφαλίση χάριν όλων τον ζωτικό πυρήνα του φυσικού κεφαλαίου, δηλ. την άγρια φύση όπου υπάρχει και το έσχατον αποθεματικό της ζωής. Η εβδόμη αρχή επιβάλλει την ηπία ανάπτυξη των ευπαθών οικοσυστημάτων. Η ογδόη αρχή της χωρονομίας επιτάσσει τον συνολικό σχεδιασμό της ισορροπίας ανθρωπογενών συστημάτων και οικοσυστημάτων ώστε να ελέγχεται και επιτηρείται η ευστάθειά των και η ποιοτική βελτίωση των πρώτων. Η ενάτη αρχή της πολιτιστικής κληρονομίας ενδιαφέρεται για την σταθερή συνέχεια των ανθρωπογενών συστημάτων και τον ποιοτικό χαρακτήρα της αναπτύξεως. Η δεκάτη αρχή του βιωσίμου αστικού περιβάλλοντος επιδιώκει να αναστρέψη την προϊούσα παρακμή των συγχρόνων οικισμών και ιδίως των μεγαπόλεων και να επαναφέρη την ποιότητα ζωής στην πόλη. Η ενδεκάτη αρχή του φυσικού κάλλους εξυπηρετεί, επίσης, την ποιοτική ανάπτυξη, ενώ Η δωδεκάτη (και τελευταία) καθιερώνει την οικολογική συνείδηση των ανθρώπων ως την πραγματική εγγύηση του όλου συστήματος ελέγχου. Το σύστημα των γενικών αυτών αρχών είναι πλήρες γιατί καλύπτει όλα τα θεμελιώδη προβλήματα της σχέσεως ανθρωπογενών συστημάτων και οικοσυστημάτων.
Ε. Γεωργιάδου (κύρια ευθύνη), Βιοκλιματικός σχεδιασμός και καθαρές τεχνολογίες δόμησης, έκδ. Παρατηρητής, σελ. 273, Θεσσαλονίκη - χρονιά έκδοσης 1996
Μία πλήρης και τεκμηριωμένη μελέτη-πρόταση για τον βιοκλιματικό σχεδιασμό και κατασκευή των κτιρίων. Η συλλογική αυτή εργασία, απολύτως προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα με πληθώρα εγχώριων εφαρμογών, απαντά στο σύνολο των θεμάτων που σχετίζονται με τη δόμηση, από τη φάση των σχεδιαστικών επιλογών ώς τη χρήση τεχνολογιών και υλικών. Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική -"η μόνη αρχιτεκτονική"- με τις αρχές και τις πρακτικές της, όταν με το καλό ολοκληρωθεί, επί τέλους, και η από μακρού χρόνου κυοφορούμενη νομοθετική αλλαγή, που ετοιμάζει το ΥΠΕΧΩΔΕ, μπορεί να ανατρέψει, θετικά, τα δεδομένα στις πόλεις και το περιβάλλον.
Α. Βλάχου, Τ. Benton, R. Grundmann, Κοινωνία και Φύση, έκδ. Δελφίνι, Αθήνα - χρονιά έκδοσης 1995
Οι Ted Benton και Reiner Grundmann εκθέτουν δύο "οικολογικές παραλλαγές" του Μαρξισμού, έχοντας ως επίκεντρο της προβληματικής τους το ζήτημα των "φυσικών ορίων". Η καθηγήτρια του Οικονομικού Πανεπιστημίου Ανδριάνα Βλάχου απαντά σ' αυτές τις παραλλαγές αναπτύσσοντας τη δική της άποψη του "επικαθορισμού": Που συνιστά "διατριβή πάνω στην αλληλεπίδραση της κοινωνίας με τη φύση και όχι μια θεωρητική διατριβή πάνω στη φύση καθεαυτή". Η Βλάχου εξορκίζει τον ανταγωνισμό - που αναζητά την "τελική αιτία" των κοινωνικών εξελίξεων στη φύση - και (επαν)αποκαθιστά τη σημασία της ταξικής πάλης μέσα στη "διαπλοκή" κοινωνίας, τεχνολογίας, φυσικών πόρων και φύσης. Όλα αυτά εκτίθενται με σεμνότητα, χωρίς ψευτοπροδρομικά συμπλέγματα και έπαρση, χωρίς τη γκρίζα σοβαροφάνεια κάποιων θεωρητικών που βομβαρδίζουν το χώρο της πολιτικής οικολογίας με ασημαντότητες.
Αποτελέσματα 301 έως 320 από 440